Kokokoko Polska spoko?

Rysunek Andrzeja Mleczki

Przez ubiegły miesiąc Świat wydawał się jakiś inny. Wszystko opatrzone było logiem UEFA, biało - czerwone barwy zdobiły samochody, balkony, całe miasta - co więcej, nie kojarzyły nam się już ze smoleńską sektą, a wręcz przeciwnie - z NARODOWĄ JEDNOŚCIĄ. Wreszcie przez miesiąc czuliśmy się zjednoczeni, zapominając o tym, kto z nas jest sympatykiem PiS, a kto PO. Razem byliśmy gorącymi kibicami Roberta Lewandowskiego, Jakuba Błaszczykowskiego i prawie wszyscy Ludovica Obraniaka oraz Damiana Perquiesa. Piękny czas, w którym demonstrowanie barw narodowych nie miało na celu wyścigu, kto tak naprawdę jest najprawdziwszym z prawdziwych Polaków z prawdziwego zdarzenia, a oznaczało jedynie (albo aż) zdrowy patriotyzm, z którym mieliśmy w ostatnim czasie dosyć poważny problem.

Sen się skończył.  Choć jego koszty ekonomiczne były spore i trudno przeliczać imprezę na czysty zysk, to trzeba byłoby być skrajnym pesymistą i ignorantem, by mówić, że całe EURO 2012 nie przyniosło nam żadnych korzyści moralnych. W czasie Mistrzostw nasi reporterzy dzielnie walczyli o choć jedno dobre słowo wypowiedziane z ust obcokrajowca , a wielu z nas z wielką satysfakcją uczyło naszych gości polskich wyrażeń: "Polska jest super", "Polacy są najlepsi", "chcę tu wrócić", "Polki są najpiękniejsze". Nierzadko musieliśmy ciągnąć naszych zachodnich przyjaciół za język, by powiedzieli, że jesteśmy najfajniejszym narodem. Końcem końców wyczekiwane przez nas słowa w końcu padały. Relatywnie łatwym zadaniem dla producenta stało się więc zmontowanie materiału telewizyjnego, w którym to nasi goście wypowiadają się o nas w samych superlatywach. Potrzebowaliśmy tego. W erze ciągłego poczucia niedowartościowania, kilogramów kompleksów i uprzedzeń do samych siebie, każde dobre słowo wypowiedziane na nasz temat z ust Niemca, Francuza, czy Włocha, działało na nas niezwykle leczniczo. Przy okazji stacji BBC oraz Cambellowi zrobiliśmy trochę na złość.

Co w takim razie z naszym spojrzeniem na całe to wielkie wydarzenie, którego byliśmy poniekąd organizatorem? Można powiedzieć, że igrzyska rzeczywiście przyćmiły brak chleba i choć wydaje się to próżne, że tak łatwo dajemy się uszczęśliwiać, to ja osobiście nie czuję się oszukany i emocjonalnie zgwałcony. Czułem, że pomimo wielu niedogodności z którymi borykamy się w naszym kraju na co dzień, mogliśmy przez chwile myśleć, że całe nasze życie i tak kręci się wokół piłki TANGO12.  

Z pewnością dla wielu miłym akcentem było szczere zadowolenie przyjezdnych, ale urocze było również to, że niemal każdy stał się na chwilę znawcą piłki. Sam gardząc (zwłaszcza tak tanim) szowinizmem nie zacznę żartować, ileż to kobiet w czerwcu dowiedziało się na czym polega spalony i dlaczego do stu tysięcy odkręconych tymbarków dwóch piłkarzy na boisku nosi rękawiczki, ale trudno mi jednak przy tym wszystkim ukryć satysfakcję, że na temat formy Wasilewskiego, potencjału Boenischa można było porozmawiać z fryzjerką lub osiedlową krawcową. Pomimo tego, że bardziej karykaturalnie wyglądało już krytykowanie selekcjonera Reprezentacji przez tych, którzy zasady gry opanowali niedawno, to mimo wszystko cała ta atmosfera malowała pozytywny obraz naszego społecznego uniesienia.

           

Polska zakończyła EURO po trzech meczach (jak to ostatnio na dużych imprezach bywa), ale w przeciwieństwie do naszych ostatnich występów, to po ostatnim gwizdku poza uzasadnionym rozczarowaniem pozostała duma. Drużyna zajmująca 62. miejsce w rankingu FIFA grała jak równy z równym z reprezentacjami, które mieszczą się w pierwszej dwudziestce. Żal i zawód był, ale obyło się bez wstydu - sportowego jak i organizacyjnego. Podnieśmy więc dumnie głowy, a już za 4 lata...

       

...Grzegorz Lato jako nowy-stary prezes PZPN obieca nam, że nasze Orły zawalczą o najwyższe cele! Gdy Polska osiągnie sukces, Jego Ekscelencja może obiecać, że pozostanie na stanowisku PZPN na dłużej, a w razie klęski, głęboko rozważy ewentualną hipotezę zastanowienia się nad możliwością rozpatrzenia własnego wniosku o ewentualnej, choć nienatychmiastowej dymisji.  

"Wojny o pokój ochrzczone sakramentem..."

Rysunek Andrzeja Mleczki

Pozostał miesiąc. W rytmach pieśni "koko koko..." poznaliśmy szeroki skład naszej reprezentacji i? No właśnie. Niniejszym nastał najlepszy czas dla polskiej, niemal 40 milionowej rzeszy recenzentów, którzy wytkną błędy i zapowiedzą kompromitację naszej reprezentacji. Wypomną, że tego brać nie należało, a że niepowołanie tamtego jest skandalem.

Warto może spojrzeć na to z jakąś dawką optymizmu. Przypuszczam bowiem, że pierwsza jedenastka naszej reprezentacji w sporej części zgodzi się z gustem narodu. Lewandowski, Błaszczykowski, Obraniak, Piszczek, Szczęsny - to przecież piłkarze bez których trudno wyobrazić sobie nasz pierwszy skład. Mało tego, ci wyżej wymienieni, mogliby z powodzeniem grać w silniejszych reprezentacjach. Należałoby może chociaż raz, zwłaszcza gdy jesteśmy gospodarzami, cieszyć się z ekipy, która posiadamy i wierzyć, że wyjście z grupy będzie przysłowiowym spacerkiem.

Co do samej organizacji imprezy, to nie sprawdziły się też czarne scenariusze, że "zabiorą nam Euro". Planu do końca nie zrealizowaliśmy, ale widmo totalnej kompromitacji jest niewielkie. Postarajmy się więc, żeby te mistrzostwa były dobrze zapamiętane przez naszych gości. Nie chodzi tu o tanie lizusostwo, sztuczną "pozerkę", malowanie Polski w innych barwach, niż się ona nam samym jawi. Nie wyobrażam sobie jednak w czasie "święta międzynarodowego" protestów, przemarszów środowisk Radia Maryja, czczenia na ulicach miesięcznicy katastrofy smoleńskiej i innych polskich zwyczajów. Miesiąc życia w realiach nakazywanych przez UEFA nie wiąże się z zabieraniem nam suwerenności, zamachem stanu, czy "oddaniem Polski w ręce obcych". Czujmy się gospodarzami i jak gospodarze się zachowujmy. Niewywlekanie rodzinnych brudów na wierzch przy gościach, gdy ci przychodzą do nas z krótką wizytą, nie świadczy o zakłamaniu, a zwykłej kulturze i dojrzałości.

Nie da się ukryć, że czas na spokój jest trudny. Antyrządowe nastroje nasilają się z każdym dniem - poniekąd słusznie, poniekąd wywołane są propagandą największej partii opozycyjnej, która bazuje na społecznych nastrojach. Mam jednak nadzieję, że największy piłkarski kibic Jarosław Kaczyński 12 czerwca nie będzie wymachiwał flagą "DALEJ ORŁY! POMŚCIJMY SMOLEŃSK" podburzając tłum do antyrosyjskich haseł. "Obrońcy TV TRWAM" na chwilę wyłączą radia, a włączą myślenie, a strajkujący przeciw wysokim cenom benzyny dojdą do wniosku, że nasi goście nie będą nam z litości przynosić w kanistrach swojej - tańszej.

Przez miesiąc zapomnijmy o wewnętrznych sporach, polityce, Smoleńsku i multipleksie. To nie filozofia igrzysk, które mają przyćmić krzyki o brak chleba, ale normalność w kraju chcącym być poważnie traktowanym na arenie międzynarodowej.

Ulice przeklęte...

Rysunek Andrzeja Mleczki

Zapuszczając się w głąb czarno-białej pieczary nonkonformisty13, można dojść do wniosku, że jeśli autor nie jest jakimś zakamuflowanym przedstawicielem opcji niemieckiej, to przynajmniej antypolakiem. Z jednej strony jedzący polski chleb, a z drugiej strony wyśmiewający wszystko co polskie, drwiący z narodowych cech i przejaskrawiający ich wszelkie wady. Jakieś przejawy polskości jednak miewam. Może właśnie poprzez tę krytykę?

Kilka dni temu, kraj nasz żył wielkim wydarzeniem: Barrack Obama w Polsce! Nie będę podśmiewywał się z komunikacyjnego paraliżu stołecznego miasta, bo ani go bezpośrednio nie doświadczyłem, ani nie uważam, że Prezydent USA powinien czekać na transport komunikacji miejskiej. Wsiąść do przepełnionego autobusu i modlić się, by nie było ani „kanara”, ani grupy XXI-wiecznych, polskich ideologów przekonujących (w dosyć silnymi argumentami fizycznej perswazji), że kolor skóry  ma znaczenie. Pan Obama przyjechał więc swoim transporterem, przy którym nasz polski Rosomak wyglądałby jak zwykły blaszak. Coś, co warto podkreślić to fakt, że miał pełną świadomość w jakim kraju się znajduje. Wiedział, że to nie miejsce na picie piwa (jak w Irlandii), czy na grillowanie (jak w Anglii). Przekraczając naszą granicę należy bowiem cierpieć, cierpieć z nami. Stąpając po największym cmentarzysku w Europie o nazwie „Polska” należy zachowywać się należycie. Po złożeniu wieńców w Warszawie można było oczywiście odwiedzić Wawel, w Gdańsku złożyć kwiaty przed pomnikiem poległych stoczniowców, w Świebodzinie pomodlić się przed prawdziwym Jezusem (nie takim małym jakie mają tam, na Zachodzie), ale wizyta jednak okazała się zbyt krótka. Grafik  zbyt napięty, by poznać Polskę lepiej i rzeczywiście poczuć się Polakiem (jakim ponoć poczuł się 10. kwietnia 2010).

Nie kpię. Szacunek dla historii, poległych i pamięci o nich, uważam za niezwykle ważny. Zwłaszcza dziś, w  świecie, w którym za gwiazdy i symbole uważa się ludzi pokroju Justina Biebera. Co mi przeszkadza, to pielęgnowanie etosu Polski, jako kraju umęczonego i tragicznego. Najwyraźniej chcemy być Chrystusem Narodów, mieć swój krzyż i dookoła okazywać swój ból. Nie chcę jednak, by każdemu przedstawicielowi zagranicznej dyplomacji nasz kraj kojarzył się tylko z pomnikami, cmentarzami, nieudanymi powstaniami, katastrofami lotniczymi, które nie przynoszą nam chluby.

Przejmując prezydencję w Unii Europejskiej i organizując szereg koncertów ukazując to, co dobre w polskiej muzyce, o zgrozo daliśmy sobie znowu powody do szerokich dyskusji.

- Bo jak to? Masoński Żyd – Wojewódzki, mający z Polską tak mało wspólnego, będzie to współorganizował. Pamiętacie co zrobił z polską flagą?

- O Nie! Zakazać koncertu! Scenę złożyć, a na jej miejsce pomnik zbudować, upamiętniający… no coś upamiętniający – ale żeby to tragedia była… Ale taka, która na Świecie, by wrażenie wywarła.

Lubimy być smutni, lubimy rozpamiętywać, rozdrapywać rany, wypominać sąsiadom, że od zawsze byli dla nas źli i nie wierzymy w ich żaden gest, bo kolejnym podstępem to zalatywać może. Mam szacunek do polskiej historii, ale nie mam szacunku do epatowania nią w każdej możliwej sytuacji i robienia z niej karty przetargowej i swoistego symbolu. Coś, czym możemy się w najbliższym czasie poszczycić (nie w liczbie ofiar, ale w skutecznym działaniu) to Euro 2012. Stadion Narodowy jednak robi nam na złość i nie chce być dobry i spełniać warunków. Ogólna sytuacja przygotowań może nie napawa przesadnym optymizmem, ale ja wciąż wierze, że się uda. Ciągle myślę, że jeśli przyjdzie nam się za rok czegoś wstydzić to bardziej gry naszych orłów.

Pozytywne zakończenie? Zawsze będzie można postawić kolejny pomnik jednoczący nas – „w bulu bez nadzieji” (sic!): „Ku pamięci: Klęska Euro 2012” i zapraszać… turystów.