Urodzeni w biało – czerwonych czepkach

Rysunek Andrzeja Mleczki

Jesteśmy największymi szczęściarzami! Od urodzenia trzymamy w garści los wygrany na loterii. Przychodząc na Świat na samym starcie trafiamy „szóstkę” w totka. Choć rodzimy się w bólach, krzykach i płaczu, nastaje w pewnym momencie czas, w którym uświadamiamy sobie, gdzie tak naprawdę jesteśmy. Następnie, kiedy nasza świadomość zaczyna stawiać swoje pierwsze nieporadne kroki, gdy nasza percepcja zaczyna się kształtować nagle doceniamy swoistą łaskawość losu. Możemy wreszcie wznieść dumnie ku górze dłonie i krzyknąć „Jesteśmy cholernymi farciarzami!”. Gdy nasza przytomność nie utonie w „litrach” endorfiny, nasze nogi nie ugną się pod ciężarem emocji, rozejrzymy się wokół siebie jeszcze raz, zobaczymy dookoła tureckie kebaby, francuskie supermarkety, a na ulicach 30- letnie Volkswageny i z nieustającym rumieńcem na twarzy, trzęsącym się z przejęcia głosem, cichutko powiemy: „Tak jesteśmy w Polsce, a ja mogę zwać się Polakiem, bowiem właśnie tu się urodziłem…”. Możemy tak stać i rozglądając się dookoła, a przydługawym rękawem swetra „Made in China” otrzeć łzę, która bynajmniej nie jest powodem do wstydu. Ta chwila wymaga wzruszenia.

Jako dojrzali ludzie, dumni ze swoich zdolności trafnego postrzegania rzeczywistości mamy ochotę swoją radość wykrzyczeć, czekamy na wyrobienie dowodu osobistego, co by ugruntowić swoją przynależność do tego królestwa. Z czasem zaczynamy doceniać coraz więcej. Mimo feralnego umiejscowienia terytorialnego (tkwienie w Europie pomiędzy Niemcami, a Rosją, to tak jak siedzieć na ławce na ciemnym osiedlu obok Adolfa Hitlera i Józefa Stalina w czarnej, żydowskiej mycce w koszulce „wróg socjalizmu” podśpiewując „wąsy noszą tylko homosie…”) jesteśmy dumnym społeczeństwem nielękającym się większych i z pozoru silniejszych. Codziennie możemy włączać TV, gdzie po opłaceniu obowiązkowego abonamentu i horrendalnych sum za telewizję kablową/satelitarną może nie obejrzymy największych wydarzeń sportowych na Świecie, które dostępne są w otwartej telewizji w Hondurasie i Zambii, może nie zawsze dane nam będzie zobaczyć Polską Reprezentacje piłki nożnej w Eliminacjach do Mistrzostw Świata, może nie do końca mamy do czynienia z rzetelnymi informacjami na temat tego, co dzieje się w makro-polityce, co dzieje się w Syrii, w strefie Gazy, mamy natomiast coś więcej, coś na co pozwolić sobie może tylko najszczęśliwszy kraj: rozrywka 24 godziny na dobę.

Tabloizacja mediów nastąpiła już dawno. Nawet tych opiniotwórczych. Na poważnych (wydawałoby się) portalach internetowych czytamy o nowej sesji Natalii Siwiec, oglądamy zdjęcia Dody w kolejnej „zaskakującej” kreacji, zastanawiamy się czy drugoplanowa aktorka „M jak Miłość” jest w ciąży i czy statysta z 3000. odcinka klanu pobił dziennikarza czy tylko pogroził mu palcem. I który to był palec?!

Może jest to forma rozrywki rodem z poodrzucanych scen ramówki kanału „Tele 5”, ale czytamy, oglądamy, śledzimy, zastanawiając się co będzie dalej? Czy partner drugoplanowej aktorki „M jak Miłość” dowiadując się o swoim nadchodzącym ojcostwie zamieni swoje dotychczasowe ulubione auto na bardziej rodzinne? A może kupi drugie, nie sprzedając starego?! I będzie miał dwa auta! W dobie kryzysu! Cała Polska będzie „nosiła” ciążę drugoplanowej aktorki „M jak Miłość” wspólnie z nią i to wszystko z bezpardonową  nadzieją, że „FAKT” pokusi się o relację na „żywo” z samego porodu!

A gdy jednak złapiemy się na zbyt dalekiej ucieczce w bezmyślność i będziemy chcieli zaznać trochę kultury, sprezentować sobie bilet powrotny do świata myśli i refleksji włączymy programy informacyjne…

I bach! Kolejne uderzenie kilkukilowym młotem w głowę z jasnym przekazem: „żyjesz w szczęśliwym kraju”! Nie dowiemy się bowiem jakie są prawdziwe bolączki dzisiejszego Świata, ba! nie dowiemy się jakie są bolączki naszej miodnej krainy. Polityka krajowa stała się bowiem swoistą śmierdzącą stołówką (jaką pamiętamy z podstawówki), wielką kuchnią z niechlujnie przygotowaną kartą dań, która składa się z samych podgrzewanych, tłustych kawałków zepsutego mięsa. Jeśli poczujemy potrzebę dowiedzenia się czegoś o naszej polityce, to decydujemy się na wejście do takiej mało gustownie udekorowanej sali, z kolorowymi, sflaczałymi balonami w rogach, które są pozostałością po jakimś kiczowatym weselu, otrzymujemy odgrzanego kotleta w postaci tematów, które wałkowane są już od lat i to wszystko w dodatku bez prawa do zwrócenia posiłku (nie w sensie gastrycznym rzecz jasna, to zdaje się być naturalnym procesem przyczynowo – skutkowym), dostajemy brudne sztućce i lekko sfermentowany kompot, by wszystko móc jakoś bezboleśnie przełknąć.

Jak ta karta dań wygląda? W krajach mniej szczęśliwych od nas tematami przewodnimi są: podatki, problemy demograficzne, co za tym idzie problemy z systemem emerytalnym, zadłużenie społeczne i państwowe, walka z realnym alkoholizmem i narkomanią, poprawa stanu służby zdrowia i szkolnictwa.

Tematy przewodnie w kraju szczęśliwym, Polską zwanym? Eutanazja, aborcja, obecność krzyża w Sejmie, legalizacja „marichunaen”, przejście posłów PiS do Solidarnej Polski, z Solidarnej Polski do PSL-u, z PSL-u do Platformy, z Platformy do biznesu…

Tygodniami śledzimy walki prawicy z lewicą w sprawie eutanazji i aborcji, przeżuwamy otrzymany kotlet, używamy siekaczy, i kłów, by rozerwać go choć na kawałki, po czym  próbujemy go połknąć z pomocą sfermentowanego kompotu, powstrzymujemy odruchy wymiotne, ale nie poddajemy się, żujemy, międlimy aż nagle zalani potem wypluwamy i stwierdzamy: „może innym razem…”.

Czekamy na kolejny rarytas, specjalność szefa naszej stołówki. Krzyż w Sejmie.

No i słyszymy:

- że w ogóle nie powinien on tam zawisnąć i należy go najszybciej zdjąć, zdeptać oraz spalić.

 inni:
- że jeden krzyż to mało, bowiem cała ściana winna być obklejona: ile posłów – tyle Jezusów, no i
Maryi nie można dyskryminować! co by znowu ataków na Kościół nie było, że niby rzekomo szowinizmem zalatuje i marginalizuje kobiety. Maryj obok Jezusów też 460 poprzyklejać!
Co za tym idzie mamy gwarancję na śledzenie dzień po dniu rozterek Ruchu Palikota – bo przecież walka z Kościołem - owszem ważna sprawa i na Maryję w Sejmie zgody Ruchu nie będzie, ale z drugiej strony parytety, więc jeśli Jezus jest to i Maryja winna wisieć!

I  przeżuwamy, międlimy, wypluwamy: „no może za rok to przełkniemy”. Czekamy na dokładkę licząc, że trafi się lepszy kawałek.

O legalizacji marichunaen słyszymy:

- no, że wszystko dla ludzi, że przecież alkohol szkodliwszy, że to zdrowie samo, że lekarstwo i że marichunaen nie uzależnia fizycznie tylko psychicznie jedynie i że już papierosy gorsze, że w ogóle skręt to powinno się zamiast witaminy C spożywać.

Ale też:

 - że to furtka do heroiny, nekrofilii i kleptomanii, że po legalizacji klimat się ociepli, a że pandy na wymarciu i że STOP legalizacji!

I żujemy, żujemy… prawica, że skandal, lewica, że wybawienie ta legalizacja. Wypluwamy…

Coś na deser może… Mamy bezwstydną nadzieję, że przynajmniej jakąś bitą śmietaną usta uraczymy. Obiecujemy sobie nie narzekać na lekko sproszkowaną konsystencję i od grymasów się powstrzymamy, że z mleka niemieckiego, nie z polskiego - najzdrowszego. Co dostajemy? Bach! kotlet kolejny, zmielony starannie, ciepły, skwierczący zalotnie…
Polityczne transfery – z dumnym podpisem.

Temat naszych mediów ważniejszy od samych ustaw uchwalanych w naszej szanownej Izbie. Nieważne, że kontrowersyjna ustawa w sprawie GMO przechodzi, istotne i godne wzmianki natomiast, że minister Nowak uśmiechnął się do ministra Sawickiego, ale ten drugi grobową twarz przy tym posiadał i pewnie koalicja na włosku...

I tak słuchamy o transferach politycznych i tych realnych i tych domniemanych…
Międlimy, gryziemy, pięści z zaangażowania zaciskamy, pośladki spinamy, kolorów na twarzy
nabieramy, kompot już w garści trzymamy, ale wypluwamy…
Wyłączamy telewizor…. Odchodzimy od stołu.

Wychodzimy ze stołówki nie do końca najedzeni, ale stwierdzamy, że w gruncie rzeczy to fajnie było… ta zabawa z żylastym kotletem nawet pasjonująca się okazywała… Odgrzewane kotlety najlepsze nie były, ale ponoć (ponoć - bo w TV o tym dużo nie mówią) w Afryce nic nie jedzą. Odpływamy w rozkoszy, płyniemy w nurcie swoich wspomnień i sentymentu. Nagle coś przerywa…

Drrr… telefon.

- Wuj z Berlina? …No cześć Wujku. Co tam? A tak w ogóle, to ja będę płacił za tę rozmowę połowę? Bo wiesz nas w Polsce nie stać na…
- O czym ty mówisz?! Jak to, co słychać?! Nie mówili u was w TV?  Te oszołomy z  
Korei Północnej planują…

…. (POŁĄCZENIE ZOSTAŁO PRZERWANE)

"Boże, myślę że mogę nazwać to modlitwą... "

Rysunek Andrzeja Mleczki

W XXI-wiecznym, zepsutym Świecie, gdzie prym wiedzie zgniła Zachodnia Europa, próżne Stany Zjednoczone- gdzie już niedługo „wierzący” będzie synonimem człowieka „niedouczonego” i „zacofanego”, w Środkowej Europie leży kraj zupełnie inny- POLSKA. Może i odstaje od krajów wysokorozwiniętych- infrastrukturą, stanem gospodarki, ale wygrywa w najważniejszym aspekcie. Nikt, tak jak on- nie jest religijny, nikt tak jak on- nie kocha Boga i nikt jak on-potrafi to jeszcze pokazać.

Fakt, krzyża pod Pałacem już nie ma, został przeniesiony (tfu! usunięty), ale nie od dziś wiadomo, że nawet w tak religijnym kraju, są Ci, którzy stoją po ciemnej stronie mocy. Na szczęście, z identyfikacją tych „złych”, problemu nie ma- wystarczy poprosić o okazania legitymacji partyjnej. Ci, którzy nie identyfikują się z żadną partią, a nie noszą przy sobie zdjęcia Jarosława Kaczyńskiego są w gronie podejrzanych. Skupmy się jednak na tych, którzy walczą o nasz wizerunek „Prawdziwego Polaka”. Ci „Prawdziwi Polacy”, stali wiele dni i nocy, by bronić krzyża. Wiele z tych osób, była bezrefleksyjnie niesiona falą ruchu i nie do końca potrafiła,już rozsądnie wyjaśnić, po co tak w ogóle „czuwa”. Jedno jest pewne- czuli, że właśnie tam jest Polska. Poczucie Polskości było zasilane, odwiedzinami tego „Największego Polaka”, u którego w żyłach płynie najbardziej „biało-czerwona krew” – Jarosława Kaczyńskiego. Patrząc na ten „akt” ocierający się o mistycyzm, można by mieć wiele skojarzeń. Skrajnie różnych - w zależności oczywiście od poziomu Polskości obserwatora. Ten, co Polakiem nie jest, lub ma z nim mało wspólnego, patrzy najprawdopodobniej na „akt” ze wstydem, zażenowaniem, trochę strachem, ewentualnie z wielkim niezrozumieniem w oczach. Ci co Polakami są, patrzą na to wszystko z dumą i wzruszeniem. 

Niestety krzyża,już nie ma. Jest w kaplicy, ale to tak jakby go nie było! Bo Prawdziwi Polacy modlą się po to, by widzieli to wszyscy, przy krzyżu, który nie jest jakiś- ukryty! trzeba głośno, z „groźnym przytupem”, z zaciśniętą pięścią na wypadek, gdyby ktoś chciał ich uspokoić.

Sytuacja stała się więc dramatyczna, należy przejść do planu B. Postawić swoje krzyże. Modlić się do kamer! Krzyczeć wniebogłosy! Bo, może jeśli Bóg nie słyszy co się dzieje, to może zobaczy w telewizji. Oby nie w TVN! Bo oni przekręcą! i Bóg nie zobaczy prawdy! zostanie najzwyczajniej zmanipulowany. I dalej! Do przodu! Rozdawać: krzyżyki, figurki, obrazki i pokazywać się wszędzie! Bo partyjny front (ten Polski rzecz jasna!) też przechodzi do ofensywy. Podpala pochodnie, robi miny, które są zestawieniem grymasu żałoby i nienawiści do tych, którzy w tego typu marszu udziału nie biorą.

Dziś słychać również o trzecim froncie, który rzekomo odcina się od dwóch pozostałych, ale również z POLSKĄ i BOGIEM na ustach maszeruje w sprawie i tak jak, i w poprzednim wypadku, z boską aurą w tle. Mianowicie rodzi się pomysł, by Jezusa okrzyknąć Królem Polski. Wtem byłby on tylko nasz! Co więcej Komorowski (bo Prezydentem to jak wiadomo nie jest) byłby drugi w Państwie. Choć zachodzi pewna sprzeczność w statusie środowiska walczącego o nową hierarchię Państwa, bo Jezus jednak był Żydem (to jak? Jest taki jak Ci z TVN i GW?) - Śliska sprawa, ale wybaczymy mu, z nadzieją, że już będzie nam wierny. Hm jeszcze Matka Boska (tfu! Matki Boskie), Gdy już Jezus będzie Królem może łatwiej będzie przekonać Matkę Boską Fatimską, Matkę Boską z Gwadelupy i Medjugorie, by jednak przyjęły nasze obywatelstwo i zmusić, by przy Zgromadzeniu Narodowym stwierdziły, że zawsze czuły się Polkami.

(wpis nie miał na celu obrażać niczyich uczuć religijnych, a jedynie zaakcentować [politeistyczny,próżny, sekciarski) kierunek, w jakim zmierza religia katolicka w naszym - polskim wymiarze)

Divide et impera!

Rysunek Andrzeja Mleczki

Przestaliśmy już śledzić minutę po minucie „wojnę krzyżową”, ale czy mogliśmy cieszyć się spokojem dłużej niż kilka dni? Nie, a to dlatego, iż mamy kolejną ważną rocznicę- a jak wiadomo, u nas, rocznice (a zwłaszcza te pozytywne) są powodem do kolejnych podziałów. Dziwne? Nie, POLSKIE.

Gdy awantura pod krzyżem wydawała się zaogniona, ale jeszcze z możliwością zaognienia jej jeszcze bardziej, pojawił się Pan Jarosław. Pokazując dzielnym obrońcom (nie tylko samego krzyża, ale jak się dowiadujemy od „Pani Joanny” obrońców Jezusa), że robią „dobrą robotę”. W towarzystwie ochrony złożył ON wieniec pod Pałacem. Uczczenia brata w tym żadnego, bo ani to miejsce śmierci, ani miejsce pochówku, ale odpowiedni sygnał został wysłany. Rzeczy tam działy się absurdalne, więc i pisać o tym sensu już nie ma. Żyjmy dniem dzisiejszym -  a dzisiaj „sprawa krzyża” zeszła na drugi plan, na rzecz 30. rocznicy wydarzeń sierpniowych.

„Solidarność”- stworzyliśmy „krajowy produkt” – nie na sprzedaż, ale coś, na co reszta Europy może patrzeć z uznaniem i z nutką zazdrości. Kolejny raz, niestety pokazujemy, że łatwiej nam coś zbezcześcić, niż utrzymać w chwale i należytym porządku. Związkowe obchody, zaczęły się przyzwoicie- zaproszenie dostał Prezydent RP, Premier, ale dostał je również Pan Jarosław…zasług w strajku żadnych – nie szkodzi, był w zastępstwie brata. I zaczęło się. Na uroczystość wkracza wspomniany wódz, znów w tle, mdlejące kobiety, chóralne okrzyki: „Jarek! Jarek!”, „Tu jest Polska!”, „Jeszcze Polska nie zginęła…” „Sto lat, sto lat!” itp. Wszystko to wygląda, o tyle groteskowo, co głęboko zastanawiająco- kim tak naprawdę jest Pan Jarosław?- z powodu wieku, nie mogłem być choćby pośrednim świadkiem tych wydarzeń, więc pomyślałem, że może dziś zostanę uświadomiony, iż takie przywitanie (aktualnie zwykłego posła na Sejm RP) zwiastuje ukazanie ukrywanej do tej pory prawdy- co najmniej takiej, że to Pan Jarosław obalił komunę, zasłużył się nie tylko w walce dla „Solidarności” ale dla „Wolnej Polski”, miał związek ze zburzeniem „Muru Berlińskiego” i z rozpadem ZSRR, wyborem Karola Wojtyły na Papieża i wielu innych wydarzeń w ostatnim 50-leciu. Usiadłem więc przed telewizorem, z jeszcze większym podekscytowaniem, że będę uraczony dziś, nie tylko rocznicową imprezą ale sporym kawałkiem naszej historii.  Z uwagą obserwowałem Pana Śniadka, który również wyglądał na dumnego i „podnieconego” całym tym spotkaniem. Zastanawiając się nad kolejnym biegiem wydarzeń, dochodziłem do wniosku, że wygląda na to, że właśnie tych dwóch, wspomnianych przeze mnie Panów odgrywało 30 Lat temu wiodące role, stąd dziś u nich takie „poruszenie”. Zaczynają się wystąpienia – Pan Prezydent – (zwany przez większą część zgromadzonych tam osób, po prostu Komorowskim) przemawiał w „swoim stylu”, z lekkim powiewem „kościelnego kazania” w głosie. Ja jednak wciąż miałem poczucie, że ten najważniejszy jeszcze czeka na swój głos. Pan Premier Tusk? Skądże znowu. Ten został wygwizdany, "wybuczany", poniżony…Kto szanowałby Premiera RP?!  Swoją drogą- ten punkt savoir vivre w stosunku do zaproszonego przez siebie gościa musiał mi najzwyczajniej umknąć…ale spróbuję to nadrobić. Pan Premier musiał się pogodzić, z poczuciem, że nie jest tu najmilej widzianym gościem – mimo, iż zaproszenie dostał. Ale to, na co cała sala czekała, w końcu się stało. Pan Jarosław Kaczyński w swoim stylu, dostojnym i wyważonym krokiem idzie w kierunku mównicy. Miałem nieodparte wrażenie, że serce zabiło szybciej nie tylko mi przed telewizorem, ale dreszcz emocji przeszedł po najbardziej „znieczulonym” wcześniejszymi toastami (na cześć Solidarności rzecz jasna) związkowcu. Prezes nie szedł długo, ale miałem poczucie, że trwa to wieczność. Pani Szczypińska, która delektowała się każdą sekundą, każdym spojrzeniem, każdym ruchem najmniejszej części wzorowo wykrojonego  garnituru Pana Prezesa, wyglądała już inaczej niż zawsze. Nieopisany blask bił z oczu, a twarz sprawiała wrażenie rozpromienionej. Jakby miała poczucie, że przeżywa coś, czego do opisania nie wystarczą słowa, a nawet subtelne wzdychania.

Nagle, koniec. Pan Jarosław stanął, wyprostowany jak zawsze, głowa podniesiona wysoko, ręce swobodnie zarysowujące nienaganną sylwetkę i ta twarz…twarz nie skażona choć jednym niekontrolowanym „drgnięciem” nerwu, jakby panował nad każdą synapsą, każdym impulsem. Każdy w tym momencie czekał na pierwsze słowa, na cokolwiek, choćby przełknięcie śliny prezesa, które za pomocą blisko rozstawionych mikrofonów wypełni dźwiękiem całą salę.  Pozorna cisza była momentami zakłócana szeptami-„Tu jest Polska” „Mąż…stanu”. Nic jednak nie zakłócało przemowy. Prezes mówił, mówił, a ja słyszę…i uczę się historii na nowo, czuje się coraz gorzej, manipulowany przez lata, bezlitośnie oszukiwany przez ludzi, których szanowałem. Miałem poczucie, że choć jedno potwierdzenie słów prezesa, przez osobę trzecią, spowodowałoby kompletną reorganizację mojej dotychczasowej hierarchii wartości, patrzę więc- Pani Szczypińska wraz z Panem Kuchcińskim patrzą z uznaniem i wielką dumą na prezesa, ale nie mogłem dostrzec w ich wyrazie twarzy kategorycznego potwierdzenia słów, ich wyraz uznania przyćmiewał wszystko inne.  Moje samopoczucie było coraz gorsze. Znów nie wiedziałem gdzie jest Polska…spojrzałem na Pana Premiera Mazowieckiego i zauważyłem, że są ludzie niewierzący w to co się dzieje…

Kolejne wystąpienie. Pani Krzywonos, mój letargiczny stan nie pozwalał mi na interpretowanie padanych później słów, słyszałem krzyki, widziałem wszechobecne zdenerwowanie. Pani Henryka, mówiła o zakłamywaniu przeszłości…z czego Pani Jolanta pogardliwie się śmiała, w czym wtórował jej Pan Kuchciński. Pan Jarosław…ten sam, co przed minutami…to samo spojrzenie, ten sam wyraz twarzy, ta sama mina. Znów zaczął się szum, szmer i wszechobecne poczucie nienawiści wypełniło salę. Wyłączam telewizor.

Ostatni rzut oka…ostatni kadr…flaga…

”SOLIDARNOŚĆ”

"Trudno o zaufanie, gdy tak pięknie bezgrzeszni chwytają za kamień..."

Czasami pozostawienie czegoś bez komentarza, jest odpowiednią reakcją, zwłaszcza na coś,co nie mieści się już w głowie, na coś na co brakuje odpowiednich słów, właściwych odniesień. Z drugiej strony, może być to zrozumiane jako akceptacja,więc zdecydowałem się na kilka słów na temat "krzyża" – „tego krzyża”.Jak to zwykle bywa...wszelkie dyskusje na jego temat wywołują emocje - i dobrze- o ile są one zdrowe, a co najważniejsze, gdy nie mieszamy do tego polityki...Niestety w tej kwestii jest to chyba niemożliwe. Poziom „dyskusji” sięgnął już dna, ale są  jeszcze ludzie, którzy stoją z łopatami i zaczynają kopać…

Słuchając od lat „wypowiedzi” słuchaczy „Radia Maryja”, myślałem – OK, z częścią społeczeństwa nie jest dobrze – powiedzmy sobie szczerze – jest źle, ale to jakiś „odsetek” który zamyka się w swoich „gettach” – swoich pielgrzymkach, swoich spotkaniach i jest im tam dobrze. Nie pozwalają na relacje z pielgrzymek innym stacjom (niemiecko-żydowsko-rosyjskim) i sami nie pchają się na zewnątrz, stoją/siedzą/klęczą, podjudzając siebie nawzajem, „chrześcijańsko” wyzywając „wrogów” od pedałów,chamów, masonów, Żydów- (a to w ich subkulturze najgorszy inwektyw, co wydaje się jednym wielkim absurdem, bo przecież Jezus z Torunia nie był). Nikt nie stawia sobie już nawet za cel, by „rozdziewiczać intelektualnie” tą społeczność, jednak sytuacja robi się nieciekawa, gdy Ci ludzie wyjdą na ulice, fakt- z wielkim grymasem na twarzy, że muszą chodzić po „czarnym” asfalcie z dotacji (za przeproszeniem) europejskich, muszą oddychać tym samym powietrzem co ci, którzy oglądają telewizję TVN, Polsat i czytają „Gazetę Wyborczą”, ale mimo tych niedogodności, maszerują, organizują się i poszerzają szeregi. Co przeraża najbardziej- to nie są tylko ci ludzie, którzy w swoich katolickich żyłach mają pełno nienawiści do wszystkiego dookoła (w zamian z bezgranicznym zaufaniem do Ojca Tadeusza) - obok nich stoją ci, którzy nie są jego wyznawcami,ale fanatykami jednej słusznej partii- a ich już jest trochę więcej.

Emocje tych ludzi sięgają zenitu, a co robią czołowi politycy PiSu? – uspakajają tłum dla dobra sprawy? Myślą nad kompromisem? Nie…oni stają w tych samych szeregach, prosząc o więcej krwi! Czy Pan Jarosław walczy o nowy elektorat? Nie, on walczy o ten, który i tak już ma w garści…elementarny polityczny błąd? – nie. On z wyborców robi wyznawców, z wyznawców fanatyków, a z fanatyków bojówkarzy – i mamy nieformalną brygadę stojącą za partią, która wypuszczana jest w odpowiednich sytuacjach, będąca w stanie oddać własne życie. Czy ci ludzie czują się manipulowani? Pewnie nie, czy „okładając” swoim podręcznym krzyżem „wrogów” mają coś wspólnego z Bogiem? Pewnie nie, ale mają poczucie wyjątkowości i spełnienia. Pan Prezes razem ze swoją „armią” dalej będzie walczył o to, by Jego ś.p. brat miał więcej pomników w Polsce niż sam Jan Paweł II, by z każdym dniem coraz bardziej wmawiać niemalże boski wymiar Lecha Kaczyńskiego. Kwestionować rzeczywistość, tłumacząc, że wszystko dookoła wyglądałoby inaczej gdyby nie „zamach” i nie należy żyć tym co jest, ale żyć tym co by było! Być może pomysł, na postawienie czegoś monstrualnego, zasłaniającego Pałac, a przede wszystkim przyćmiewającego obecnego Prezydenta „zakodowanym przekazem”, że PRAWDZIWY PREZYDENT to zginął –a raczej poległ, ku chwale Ojczyzny, ucieszyłby najbardziej.

Wszelka agresja, byłaby do zniesienia, bo do czego zdolny jest człowiek przekonujemy się od lat. Nie jest do zniesienia, gdy do tej nienawiści, chorego fanatyzmu,agresji i zaślepienia miesza się Boga i symbole- narodowe i religijne – które dla niektórych są rzeczywiście ważne. Flaga, Godło, „Solidarność” zostały już zgwałcone dawno. Zbrodnia Katyńska została zrównana do poziomu katastrofy Smoleńskiej,czas na Krzyż i symbol „Polski Walczącej”- który nie wiadomo z jakiego powodu manifestowany jest w trakcie awantur pod Pałacem (tak jak i jednoczesne okrzyki„Jarosław! Jarosław!”). Wycierajmy się dalej o wszystko, co jeszcze do niedawna było powodem naszej Polskiej Dumy, zbezczeszczajmy wszystko, co jest do zbezczeszczenia, w imię walki politycznej! W zamian tego postawmy nie jeden krzyż, a tysiące pod Pałacem Prezydenckim, miliony na ulicach, setki na własnych podwórkach, pokażmy Światu, że jesteśmy najbardziej „wierzącym”Narodem! Największy pomnik Jezusa na Świecie już przecież u nas powstaje, bo co jak co, ale walki z Brazylią w kwestii siły wiary nie możemy przegrać!

Czy Bogu się to podoba? Prosił nas o stawianie posągów i wielbienie ich, a co lepsze ściganie się kto postawi większy? Nie? To nauczymy Go naszej religii! Będą na nas patrzeć, nie z podziwem, a z zażenowaniem i pożałowaniem? Jeśli tylko ci na dole to pół biedy…