AFERA TAŚMOWA MANIPULACJĄ? PRAWDZIWE STENOGRAMY ROZMÓW

B.S.- Witam!

M.B.- Kłaniam się nisko Panie Ministrze!

B.S.- Nasza rozmowa ma charakter głównie służbowy, rozmawiać będziemy bowiem o sprawach najwyższej rangi państwowej. Może zdarzyć się natomiast, że od czasu do czasu pozwolę sobie na akcenty czysto prywatne - znamy się przecież nie od dziś. To spowoduje, że będę czuł się wysoce niezręcznie prosząc kelnera o wystawienie rachunku na cele reprezentacyjne. Czy nie ma Pan nic przeciwko?

M.B.- Ależ skąd! W pełni się z Panem zgadzam. Zaprawdę powiadam, że każdy grosz publiczny winien być wydany tylko w uzasadnionych przypadkach. Nasza rozmowa, choć jak zawsze rzeczowa i konstruktywna, może nie obyć się bez pojedynczych treści niemerytorycznych, co winno pozbawiać nas moralnego prawa do traktowanie owej dysputy w charakterze czysto służbowym.

B.S.- Skoro jesteśmy nader zgodni w tej kwestii, chciałbym pozwolić sobie przejść do omówienia problemu, który ze względu na wykonywane przez nas honorowe funkcje państwowe obliguje nas do przeprowadzenia tej rozmowy.

M.B.- Ależ oczywiście, proszę rozpocząć, jestem bowiem przekonany, że nikt nie rozpocząłby tej dyskusji lepiej niż właśnie Pan, nie tylko ze względu na Pana niepodważalne kompetencje, ale również  fakt, że niezwykle zależy Panu na interesie Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.

B.S.- Dziękuję. Ubolewam więc nad stanem kondycji finansowej Państwa. Wciąż pogłębiający się dług publiczny nie daje mi spać. Wraz z całą Radą Ministrów czujemy na sobie ciężar odpowiedzialności  i chcemy zrobić wszystko, by żyło się lepiej, wszystkim.

M.B. - Rozumiem. Ówczesny stan Państwa zmusza do ciężkiej pracy w celu poprawy ogólnej sytuacji. Jako Prezes NBP jestem apolityczny i nie chciałbym nawet w prywatnej rozmowie przed Panem ujawniać się ze swoimi sympatiami politycznymi, ale życzę Państwu dobrze, bo życzę dobrze Polsce. Rządziłby PiS, życzyłbym dobrze PiS-owi, bo życzę dobrze Polsce.

B.S.- Smaczny ten schabowy prawda?

M.B.- Owszem, smakuje wybornie. Można najeść się za stosunkowo niewielkie pieniądze. A propos pieniędzy. Wie Pan co? Mój syn bardzo lubi grę Monopol, zna Pan niewątpliwie. Problemem są jednak banknoty, wiele z nich jest już zniszczonych, a nie uważam, by rozsądne było kupowanie gry z powodu wadliwych poszczególnych elementów.

B.S.- Niech Pan je dodrukuje! Proszę dodrukować pieniądze!

M.B.- Racja! Dziękuję za radę. Świetna myśl. W ramach wdzięczności proponuję Panu wizytę u mnie i rozegranie jednej partii. Będzie Pan mógł wybrać kolor pionka i który z graczy miałby pełnić funkcję bankiera.

B.S.- Bardzo mi się podoba takie postawienie sprawy. Wróćmy jednak do Polski. Mimo ciężkiej sytuacji nie mogę powiedzieć, że działania naszego rządu są złe, inwestycje to w zasadzie "miód, spec-grupa i Joanna Krupa" - efektywność, profesjonalizm i atrakcyjność w jednym. PKB jednak wciąż wydaje mi się zbyt niskie, zadłużenie rośnie, a Polakom nie żyje się dobrze. Mam jednak pewien plan mający na celu poprawę polskiej gospodarki, plan który napędzi przemysł, ściągnie zagranicznych inwestorów, czułbym się natomiast wielce niestosownie mówiąc o tym Panu w tych okolicznościach. Chcę, by wszystko miało w pełni tryb formalno - legislacyjny. Może się Pan zatem dziwić dlaczego o tym mówię, skoro nie zdradzam żadnych szczegółów, nie oczekuję poparcia, nie dążę tu do żadnych politycznych targów. Wie Pan dlaczego?

M.B.- Przypuszczam. Chce Pan mnie uspokoić. Zdaje Pan sobie sprawę jak martwię się o Najjaśniejszą Rzeczpospolitą i mówi mi Pan, że jest nadzieja. To wystarcza. Również jestem daleki od rozmów na temat ustaw, poparcia itp. Musimy pamiętać, że żyjemy w demokratycznym Państwie prawa, w których zachowane są wszelkie standardy wzorowej dyplomacji.

B.S. - Utwierdziłem się jedynie w przekonaniu, że reprezentuje Pan te same wysokie standardy, co Pan Premier. Dziękuję. W imieniu Polski - dziękuję.

Do diaska! ale nakruszyłem... przepraszam za słownictwo.

M.B.- Muszę Panu przyznać, że  też zdarza mi się równie soczyście zakląć, ale panuję nad tym, majestat stanowiska, które piastuję powoduje, że owe słowa brzmią w mych ustach po prostu niegodnie.

...

Mój publiczny list do Świętego Mikołaja

Na wstępie chciałbym nadmienić, że czuję się dość nieswojo. List do Świętego Mikołaja piszę po raz pierwszy. Jako dziecko, mając w sobie dość pokory i wiary w mikołajowe możliwości, uważałem to za działanie niepotrzebne - "Pan Mikołaj będzie wiedział najlepiej co mi jest potrzebne!". Dziś choć pokory we mnie niewiele mniej, za to z wiarą we właściwie dobrane podarunki już trochę gorzej. Owym listem spieszę Ci więc Drogi Mikołaju z pomocą.

Proces powstawania tego listu wydaje mi się dziś o wiele trudniejszy, niż kiedy odbywałoby się to w czasie mojego beztroskiego dzieciństwa. Nie przejmowałbym się wówczas faktem braku dokładnych danych nadawcy, braku adresu odbiorcy, braku zahamowań, braku analizy kosztów i tłumaczenia na język lapoński. Czy wyszedłbym wtedy z założenia, że poznałbyś mnie po charakterze pisma, że Twój adres znali dobrze moi rodzice, że możliwości finansowe masz większe niż białoruscy turyści w "polskich" sklepach RTV/AGD, że cały ten rok (od świąt do świąt) toniesz w fiszkach wszystkich języków świata i żaden z nich nie stanowi dla Ciebie problemu? Nie. Ja po prostu bym się nad tym nie zastanawiał. Dorosłe życie jest jednak bardziej skomplikowane. Zanim wziąłem się do pisania, zmagałem się z wieloma wątpliwościami. Zwłaszcza, że świat dorosłych, co może być dla Ciebie nie lada szokiem, podważa nawet Twoje istnienie! Drogi Panie Mikołaju! Możemy zatem zacząć?!

Mój nonkonformizm nie będzie polegał jedynie na tym, że swój pierwszy list do Mikołaja piszę dopiero w wieku 26 lat - domyślam się, że nawet ci najwierniejsi, najwytrwalsi i niewzruszeni na wszelkie dotyczące Ciebie teorie spiskowe na dobre zerwali z Tobą kontakt. Swoisty dualizm owego nonkonformizmu będzie polegał również na tym, że nie będę prosił o prezenty dla samego siebie. Wierzę, że ten bezczelny altruizm będzie przez Ciebie należycie doceniony i wszystkie niespodzianki będą dostarczone na czas.

Mam listę prezentów przeznaczonych do odbiorców grupowych i kilka pozycji dotyczących szczęśliwców indywidualnych.

Zaczynając od tych pierwszych, proszę o zaopatrzenie posłów partii rządzącej w miękkie materace - mogą się przydać w nadchodzących wyborach, możesz dorzucić słowniki z zakreślonymi pojęciami: "cynizm", "korupcja", "odpowiedzialność". Posłom PiS bilety... zorganizowanie niezapomnianej wycieczki po wszystkich planetach naszego Układu Słonecznego zachęcając jednocześnie do zabrania ze sobą krzyży, flag i patriotycznych proporczyków w celu chrystianizacji i polonizacji terenów, które do Polski należeć powinny. Program o nazwie: "z ziemi Wolskiej w Kosmos" ma zapewnić im frajdę, a nam spokój (jeden kombinezon proszę niech będzie trochę mniejszy). Posłom SLD i "Twojego Ruchu" elegancko zapakowane w pozłacanej oprawie Pismo Święte z dołączonym różańcem zrobionym ręcznie z fasetowanych koralików, rodzinny modlitewnik wraz z kartą pierwszych piątków miesiąca.

Następnie kilka książek:

Piłkarzom książki "Zmiana pracy. Jak wykorzystać szansę i uniknąć błędów"

Księżom natomiast "Gender. Perspektywa antropologiczna" - by w pełni poznać mogli największe zagrożenie dla moralnych zasad budowanych na fundamentach chrześcijaństwa. Swoisty synonim zła i ognia piekielnego. Feminizm, masoneria, żydostwo, TVN i PO w jednym. W końcu całe zło Świata doczekało się bowiem swej nazwy, a imię jego GENDER!

Prezesom spółek państwowych "Budżet domowy. Czyli co musisz wiedzieć o oszczędzaniu"

Dzieciom z kina centrum handlowego na Florydzie bilety na seans filmu "Nimfomanka" - skoro zwiastun już widziały...

Przechodząc do prezentów indywidualnych, chciałbym wyszczególnić i niejako wyróżnić cztery celebrytki. Z uwagi między innymi na to, że to właśnie one kreują w Polsce dzisiejszą modę, savoir vivre i niedoścignione standardy intelektu.

Natalia Siwiec - karnet na mecze polskiej ekstraklasy - niepokoi mnie jej spadek zainteresowania piłką nożną po ubiegłorocznych Mistrzostwach Europy.

Patrycja Wojnarowska - dołączenie do wycieczki PiS-u pod pretekstem podróży do dużej galerii handlowej.

Monika Pietrasińska - wszystkie odcinki "Miłości na bogato" na DVD. Zmusić do obejrzenia ich wszystkich.

Agnieszka Orzechowska - lustro, płyn do demakijażu i książkę, dużo książek, jakichkolwiek (z dołączoną instrukcją obsługi i zastosowaniem)

Trzech prawicowych mędrców:

Janusz Korwin Mikke - flaga Unii Europejskiej wykonana przez grupę demokratów i feministek

Wojciech Cejrowski - koszulka z pięknie wyszytą tęczą wykonana przez homoseksualnych aktywistów

Tomasz Terlikowski - kefija i Koran

Wyróżniając jeszcze jednego polityka partii rządzącej

Sławomir Nowak - jakiś dobry zegarek

Głęboko wierząc w szczerą radość obdarowanych proszę Cię - uważaj na siebie.

A Ty o co poprosiłbyś Świętego Mikołaja? 

"Pozytywne hasła na kartkach mam na ścianach"

Przechadzając się po swojej pieczarze, zwanej powszechnie blogiem nonkonformisty13, doszedłem do wniosku, że jakoś tu coraz mroczniej. Poza licznymi pajęczynami świadczącymi o tym, że zdarzają się tu zakamarki, o których nikt już nie pamięta, istnieje liczny zbiór gorzkich wpisów, które swym pesymizmem mogłyby zawstydzić niejednego przedstawiciela grup emo. 

Nonkonformista nie obchodzi urodzin (a zbliżają się już CZWARTE!), nie świętuje jubileuszy (a niedawno dodany został SETNY WPIS!), wstawia czarno-białe rysunki, nie żartuje z gejów, homoseksualistów i pedałów. Nadszedł więc czas rozświetlić bloga nutką niepoprawnego optymizmu!

Naszym krajem już drugą kadencję rządzi partia, której delikatnie rzecz ujmując nie lubimy, niejeden z nas będzie w stanie zagłosować niedługo na PiS, SLD, a nawet na Ruch Palikota, co by tylko rudy Tusk poszedł być Tuskiem gdzie indziej. Mimo wszystko nie jest najgorzej - możemy pogodzić się z niedostatkami i niedociągnięciami naszego Państwa, ale nikt za żarty na temat władzy nie wyśle nas do obozu pracy - nie wykluczam, że jest to spowodowane tylko ogólnym brakiem pracy w naszym królestwie, fakt faktem kar nie ma.  

Księża nas, a zwłaszcza nasze dzieci, kochają ostatnimi czasy coraz mocniej. Nad tym nie ma się co rozwlekać - miłości się nie definiuje.

Reprezentacja Polski w piłce nożnej nie przegra żadnego meczu na zbliżających się Mistrzostwach Świata w Brazylii - to już raczej pewne. Ba! nikt nam nawet gola nie strzeli, strzału jednego nawet!

I w ten o to sposób, te trzy sfery polskiego życia społecznego (bezpieczeństwo - religia - piłka nożna), które mieszając się dają nam poczucie pełni szczęścia i stają się naszą własną piramidą Maslowa, powodują, że nie czas na łzy i lament. Jest dobrze! Czy może być lepiej? Ano pewnie! Zapowiada to szef największej partii opozycyjnej. Recepta jest prosta. Należy jedynie potraktować najbliższe wybory, jako te najważniejsze od 1989 roku i oddać głos na partię: Prawo i Sprawiedliwość - będącą gwarantem idylli, której przedsmak mieliśmy już dwie kadencje temu (tylko Gietychy i Leppery wszystko zepsuły). Postulaty znamy, ponieważ program wyborczy partii zdaje się powoli klarować:

1. "Chcemy być wielkim krajem i narodem i będziemy, bo możemy nim być"

2. "Można nasz kraj zmienić, odbudować polski przemysł, stworzyć miejsca pracy"

3. "Jesteśmy za finansowaniem Służby Zdrowia z budżetu Państwa"

Ja dodałbym nieśmiało:

- Niższe podatki, niższe ceny. Wyższe zarobki, wyższe PKB!

- Wyższe emerytury. Mniejsze emerytalne składki!

- Więcej ludzi w wieku produkcyjnym, mniej emery... znaczy ludzi w wieku produkcyjnym więcej!

Przypuszczam, że i te postulaty w hasłach PiS się znajdą, a wtedy wstanę, pójdę do swojego lokalu wyborczego, zagłosuję i powiem wszystkim głośno:

"Dojrzałem - zagłosowałem na PiS!"

"...Jestem bowiem świadomym wyborcą, kieruję się konkretnymi hasłami i realnymi możliwościami przyszłych rządzących. Nie obce mi są pojęcia: populizm i demagogia. Potrafię wyczuć, czy partia kieruje się jedynie tendencją i nastrojami społecznymi, czy wykorzystuje emocje i uczucia religijne do własnych politycznych  celów. Wiem jak ocenić szczerość jej intencji i wyborcze chwyty, ukierunkowanie swoich haseł pod gusta oraz oczekiwania najliczniejszych grup społecznych i zawodowych. Zdaję sobie sprawę, co to społeczna manipulacja, co znaczy propaganda i eskalacja buntu, przeistaczanie grup w tłum - jako jedno-ideową masę. Ja sobie zdaję sprawę z tego, kiedy ktoś tylko żongluje wartościami, które posiada w nazwie własnej partii. Widzę, kiedy przymila się do duchownych lub kiedy bezustannie ma "Polskę" i "Boga" na ustach i w stanie jest wytrzeć je nawet najbrudniejszą ścierką. Ja zawsze poznaję kiedy polityk kłamie, kiedy śpiewa głośno hymn (nawet nie mając pewności co do "tekstu"), kiedy klęka, bo wypada, kiedy wstaje, bo dobrze będzie to widziane... To wybór świadomy."

"Tylko krzyk nienawiści dziś słychać... A zagłuszyć może go dopiero cisza."

Czerwiec to najlepszy czas dla tych, którzy z rozrywki na co dzień żyją. Imprezy plenerowe, wesołe miasteczka, cyrki... kongresy i konwencje polskich partii politycznych. Wczoraj, niewątpliwym centrum rozrywki okazał się Śląsk.  Nie było waty cukrowej, karuzeli łańcuchowej, lemurów czy kolumbijskiego koksu - było coś więcej. Sosnowiec i Chorzów gościł dwie największe grupy najznamienitszych cyrkowców, linoskoczków, spadochroniarzy i doświadczonych klaunów ze stażem pracy sięgającym aż do roku 1989.

Sosnowiec przez chwilę przestał być wymieniany przez wszystkie przypadki jedynie w kontekście matki Madzi, a chorzowskie wesołe miasteczko będące największym stałym lunaparkiem w Polsce mogło poczuć silną konkurencję i to już kilka przecznic obok. Prawo i Sprawiedliwość i Platforma Obywatelska zaczęła swe osobliwe happeningi. Mogliśmy je śledzić poprzez telewizyjną transmisję. Usiąść przed telewizorem z lekko przypalonym popcornem z Biedronki w ręku i z wyraźnym wzruszeniem w głosie stwierdzić: "my Polacy potrafimy się jeszcze dobrze bawić, dobre kabarety tworzyć, imponujące scenariusze pisać - mimo wszelkich niedogodności i stęchniałych kłód pod nogami". Obie sale, na których odbywały się spektakle pękały w szwach, ludzie z wymalowaną na twarzy wiarą, że kolejny raz w swoim życiu biorą udział w czymś niezwykłym, podniosłym i wyjątkowym, bili brawo, wstawali, śpiewali hymn, siadali po to, by na nowo wstać dając w ten sposób wyraz szacunku i dumy ze swojego stand-upowca. Ci za to, samą tonacją wodzowskiego głosu próbowali straszyć, grozić i motywować. Może dowcipów mało, ale obsesji, frustracji i puszenia piór na tyle dużo, by dyskretnie rozglądać się za jakąkolwiek formą pomocy medycznej - będąc bowiem naocznym świadkiem tych zdarzeń, udzielanie pierwszej pomocy winniśmy traktować jako ludzki odruch.

Dlaczego więc mowa o kabaretach skoro więcej tu cierpienia i żalu, niż lubieżnych żartów i dobrego humoru?  Ano dlatego, że etap walki politycznej dwóch największych partii można było jeszcze do niedawna traktować jako naturalną kolej rzeczy - przez kilka lat po 2005 roku, ale nastał moment, kiedy cała ta machina jakby straciła nad sobą kontrolę. Większość społeczeństwa do niedawna zaangażowana w cały ten pojedynek, odwróciła się do niego plecami, pod pretekstem wyjścia do toalety, całkiem opuściła miejsce zdarzeń, inni uskuteczniając kilka kibolskich gwizdów będących wysublimowaną formą okazania niezadowolenia, wyszła trzaskając drzwiami. Na czym polega zatem w tym wszystkim żart i swojego rodzaju śmieszność całej sytuacji? Otóż taka, że nasi bokserzy, choć w zasadzie nie pałają do siebie rzeczywistą nienawiścią, tak zapatrzeni w scenariusz nie zauważają, że  publiki to już w zasadzie żadnej nie ma, że sztaby trenerskie stają się powoli jedynymi obserwatorami ich zawodów - i to bardziej z poczucia obowiązku niż chęci. Wszystko staje się pustym spektaklem, pustych słów i powtarzanych sloganów, przepychanką, która nie wydaje się już ani atrakcyjna, ani emocjonująca. Odwarstwienie klasy politycznej od społeczeństwa zaczęło polegać na swoistym dysonansie, a właściwie na zupełnie innym sposobie postrzegania przez nas i przez nich realnych trudności codziennego życia w naszym królestwie. O ile do niedawna jeszcze najbardziej płytki populizm i najbardziej przewidywalna demagogia niosła za sobą choć krztę właściwej identyfikacji problemu, tak teraz, poziom bezwstydnej politycznej retoryki został uznany za panujący standard i słuszną normę.

Problemem partii rządzącej nie jest bowiem to, że nie ma ona żadnego pomysłu na poprawę sytuacji przeciętnego Nowaka - ich problemem jest PiS. Problemem opozycji natomiast jest PO - już nawet nie fakt, że większość społeczeństwa nie da sobie wmówić, że w Smoleńsku był zamach, że na wykorzystywaniu uczuć religijnych i emocji można zbudować silne Państwo.

Może byśmy w takim układzie tak przed szereg wyszli i wszystkie winy na siebie wzięli. Wszystko co najgorsze w latach ostatnich - że to my, że nie oni. Pakiety klimatyczne, nieudolne negocjacje z Brukselą, buble prawne, nieuchwalone ustawy, Smoleńsk, kontuzja Tuska, śmierć Alika, dziura budżetowa, zalana Warszawa i Pani Pawłowicz w Sejmie. Że to my! Że to nasza wina tylko.

Z autentyczną skruchą w pierś się uderzymy i wrócimy do swoich foteli, włączymy telewizor i z nutką niepewności zobaczymy co dalej? Co wtedy? 

Przecież błota już zabraknie...

O naszych drogach najdroższych

Rysunek Andrzeja Mleczki

W ostatnim czasie za sprawą kontrowersyjnej wypowiedzi Posła Żmijana głośno zaczęło być o pomyśle wprowadzenia (obowiązkowych dla wszystkich) opłat za korzystanie z dróg krajowych. W atmosferze ciągłych skarg na wysokie opłaty za wątpliwej jakości autostrady, wiecznego marudzenia na stan naszych dróg, postawa pomysłodawcy zasługuje na prawdziwy podziw i uznanie.

Znaczna część społeczeństwa, znudzona już powtarzanymi dowcipami na temat naszej infrastruktury, opowieściami dotyczącymi kraterów na naszych asfaltach, które łudząco przypominają powierzchnie Marsa, słysząc z ust jednego z członków „kabaretu”, że należy za te „dobra” jeszcze płacić, zaczyna tarzać się ze śmiechu. Opowieść o nałożeniu opłat za korzystanie z naszych dróg krążyła po miastach, miasteczkach jak dobry żart. Poseł zadbał tym samym o dobre nastroje społeczne i pogodę ducha tej części społeczeństwa, która z dawką dystansu podchodzi do niektórych pomysłów naszych rządzących. Co z resztą? Z osobami, które „nie łapią” wysublimowanego poczucia humoru?

W silnych i dojrzałych demokracjach wyborcy cenią sobie władzę przewidywalną, ale stanowczą, kierującą się ogólnym interesem społecznym, ale niebojącą się decyzji niepopularnych, które z perspektywy czasu okazują się słuszne. Tak jak w ustrojach autorytarnych wódz winien mieć „silną rękę”, tak w ustrojach demokratycznych/ pseudodemokratycznych władza winna posiadać rękę ciepłą, delikatną, miłą w dotyku, ale pod żadnym pozorem nie zwiotczałą! Od czasu do czasu musi ona pogrozić społeczeństwu palcem, co by lud „na głowę” ręce nie wszedł!

Poseł Platformy Obywatelskiej będąc wiceszefem komisji infrastruktury zdawał sobie sprawę, że swoją wypowiedzią poruszenie wywoła. Wiedział, że równie dobrze może Ministrowi Środowiska zaproponować opłatę za każdy wydech i wydzielane przy tym CO2 dla każdego, kto w Polsce żyje i oddycha, a Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego opłatę za każde niecenzuralne słowo wypowiedziane publicznie (zwłaszcza kierowcom „psioczącym” na stan dróg).

Głupie? Niepopularne? Równia pochyła gwarantująca upadek w kolejnych wyborach?

Niekoniecznie. Poseł nielękający się reakcji społecznej w tak newralgicznych punktach musi cechować się niezwykłym pokładem odwagi, swoistym heroizmem i bezkompromisowością w działaniu. Właśnie takich polityków potrzebujemy na samych szczytach władzy. Od dawna Tu-154M byłby wyrwany z garści Putina, wizy do USA zostałyby zniesione mimo niespełnionych przez nas norm, Gerard Deperdieu byłby obywatelem Polski, a nasz kraj byłby jedynym, który całkowicie zastąpił transport naziemny na powietrzny… bo tańszy.

"Wstyd tu twarz swą zakrywa, czerwoną jak wino, między kolana łeb wpycha"

Rysunek Andrzeja Mleczki

Czas pogrzebać resztki swojego patriotyzmu. Patriotyzmu widzianego (jak się okazuje) oczami dużej części Polaków.

Prawdziwy Polak patriota bowiem głosuje na PiS – bo przecież to jedyna partia w której nie ma komunistów, partia w której (przecież!) nikt nie brał udziału w największej kompromitacji RP - „zdradzie okrągłostołowej”, partia będąca jedyną szansą na postawienie kolejnej grubej kreski w naszej historii. Tym razem owa kreska oddzieliłaby nas od wszystkich, od anty-polaków,  komuchów, od Żydów, od Niemców… a już o Rosjanach (czyt. Ruskich) nie wspominając.

Prawdziwy Polak patriota identyfikuje się z wiarą katolicką równie mocno, co z wyżej wymienionym ugrupowaniem. Wszystkich dookoła od zdrajców i złodziei wyzwie, śmierci w męczarniach pożyczy, ale Komunię Świętą w niedzielę ze stoickim spokojem przyjmie – bo przecież katolik!

Prawdziwy Polak patriota lewactwem wszystko co obce/ nieznane/ niezrozumiałe nazwie i „tak mi dopomóż Bóg” zakończy.

Nie chciałbym być zbytnio złośliwy i pogardliwy w stosunku do tego środowiska, więc zdecyduję się nie robić dokładnego portretu psychologicznego dzisiejszego polskiego patrioty… Bo skończy się to skierowaniem w moją stronę kilku (ambitnych w swej formie) epitetów typu: „lewackie ścierwo”, „żydowska ku*wa”. Wolę zostać zwykłym lewakiem i zdrajcą Narodu.

Do (kolejnego już na nonkonformiście) wpisu dotyczącego patriotyzmu natchnął mnie nie tyle pochód ONR 11 listopada, który w pewnym momencie przerodził się w przeciw-narodową manifestację, co echa projekcji nowego filmu Władysława Pasikowskiego: „Pokłosie”. Rok temu komentowałem pochód, więc w tym roku sobie odpuszczę, tym bardziej, że wiele w kwestii „świętowania” przez Polaków Odzyskania Niepodległości niestety się nie zmieniło. Tym bardziej powstrzymam się od daleko idących dywagacji, kto był grzeczny, a kto prowokował… bo wg TVN-u skrajna prawica zawładnęła Warszawą i zrobiła większy burdel, niż był on w PZPN-ie za rządów Grzegorza Lato, a wg Naszego Dziennika ONR to grupa młodych, wykształconych studentów filozofii, kulturoznawstwa i teologii, którzy na widok policjantów strzelających z Ak-47 i chcących ukraść im ich różańce, zaczęli uciekać (co mogło sprawiać wrażenie zorganizowanego ataku) ... (a te łyse głowy to nie identyfikacja z jakimiś środowiskami „skinheadowskimi”, a solidarność i wsparcie dla dzieci po chemioterapii). Wątek naszego sposobu świętowania jest długi, więc wspomnę tylko, że całe to hasło „Odzyskamy Polskę” brzmi tak samo absurdalnie, co niebezpiecznie. Intrygujące, że za rządów SLD (partii, w której aż roiło się w tamtym czasie od osób tworzących poprzedni system) nie było tak zorganizowanych manifestacji przeciw-lewicowych, co dzisiaj. Jeśli ktoś w dzisiejszym Rządzie widzi więcej PZPR-owców, niż w latach 1995-2005 proponuje zagłębić się w temat trochę rzetelniej. Jeśli u aktualnego Prezydenta Bronisława Komorowskiego (walczącego de facto z poprzednim ustrojem) ktoś widzi więcej wspólnego z partią PZPR, niż u byłego Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego… to już nawet do książek nie odwołuję, proponuję wyłączyć RADIO, umyć twarz zimną wodą i spokojnie położyć się na plecach, bo mamy do czynienia z czymś, co nazywamy przedawkowaniem.

Jeśli już przy toruńskiej rozgłośni jesteśmy, to oczywiste wydaje się to, że owe zjawisko z jakim mamy do czynienia dziś w Polsce, wywołane jest m.in. przez odpowiednie media. Media, które ciągle wspominają o lewactwie i manipulacji stalinowsko-hitlerowsko-masońskich mediów: TVN manipuluje, GW manipuluje, „Polityka” manipuluje, „Newsweek” manipuluje, „Wprost” manipuluje, a może prościej: wszystkie mainstreamowe media sterują społeczeństwem… i tylko ci co są na co dzień manipulowani przez "Gazetę Polską", "Nasz Dziennik" i "TV Trwam" są twardzi i tym szatanom się nie dają. Ba! Oni mają swego rodzaju poczucie wyższości, że tworzą elitarną grupę odporną na manipulację… (tylko niestety tę z jednej strony). Bawią się w takie swoje „solidarnościowe podziemie”, mają taki swój (odwołując się do dziecięcych zabaw) namiot zrobiony z kilku koców, mających pozorować mieszkanie i tam przesiadują i lewactwem wszystko, co przeciw-toruńskie nazywają. Kreują się na towarzystwo mądre - tylko dyskryminowane, liczne - ale tłumione, głośne - ale kneblowane. Opcja zapoznawania się z wszelkimi mediami i wyrabianiem sobie swojej opinii odpada. Bo jak to polski Polak urodzony w Polsce ma w zwyczaju – trzeba być albo białym, albo czerwonym – nic po środku – bo wychodzi „pedalski róż”! I trzeba albo chłonąć TVN, albo chłonąć "TV Trwam", albo rozgrzeszać Pana Donalda z każdego grzechu, albo krzyczeć „Jarosław Polskę zbaw!”. I się Polska nasza chwiać raczy.

Jedną z ważniejszych cech prawdziwego Polaka patrioty (o czym wspominałem) jest brak dystansu, brak obiektywizmu i całkowity deficyt cnoty jaką jest zdolność do samokrytyki. Polska wg prawdziwego Polaka patrioty była zawsze bohaterska, waleczna, silna i w historii nie znalazł się żaden Polak, który bohaterski, waleczny nie był… no teraz to co innego, tylko lewactwo się pleni (ale oni z Polską wiele wspólnego nie mają). Ta postawa zobowiązuje. Jak więc prawdziwy Polak patriota ma reagować, jak powstaje w Polsce film, który nie pokazuje walecznego, bohaterskiego Polaka? Mało tego - Żyda w złym świetle nie ukazuje? „Antypolska produkcja!” „Na stos Pasikowskiego razem z tym syjonistą Stuhrem!”, „Lewackie glizdy! Do piachu!” i bach! - Ocena "1" na filmweb.pl, z wyczerpującym uzasadnieniem: „bo Żydem śmierdzi”.

Chciałbym o tym wypaczonym patriotyzmie pisać mając na uwadze, że to jedynie jakieś incydenty… ale nie. Prawe skrzydło "Naszego Godłowego Orła" staje się jakby jakieś bardziej nabrzmiałe, żylaste, a i pióra jakby bardziej nastroszone.   

„…I rzekła na koniec Polska: Ktokolwiek przyjdzie do mnie, będzie wolny i równy, gdyż ja jestem WOLNOŚĆ.”

~ A. Mickiewicz

Oj Adam, Adam…

„wszystko, co na górze musi kiedyś spaść”

Rysunek Andrzeja Mleczki

Każda partia polityczna zwłaszcza, gdy osiąga sukces (wygra wybory) musi liczyć się z bolesnym upadkiem. Od niej samej zależy jednak, kiedy ten upadek nastąpi. W historii III RP najboleśniejszy upadek zanotował Sojusz Lewicy Demokratycznej. W kraju, który przez lata tłamszony był przez ustrój ściśle związany z Panem Leszkiem Millerem, Aleksandrem Kwaśniewskim, Józefem Oleksym, stworzono partię, która nadal czerwona była, ale jakoś estetyczniej tą czerwonością emanowała. Mało tego! SLD w 2001 roku osiągnęło wynik 41%! Po wielu aferach, w które zamieszani byli czołowi działacze partii, Sojusz wraz z UP i PD w 2005 roku spadł do poziomu 13%. O żadnym telemarku mowy być nie mogło. Upadek bolesny, do tego skazanie na długą rehabilitację.

Prawo i Sprawiedliwość, wielkie zwycięstwo… 2 lata i porażka. Klęska o tyle dotkliwa, że z  największym wrogiem, szatanem w czarnej pelerynie, Lordem Voldemortem polskiej sceny politycznej – Platformą Obywatelską RP. Tym sposobem na tron usiadła kolejna partia i narodził się kolejny ambitny plan utrzymania władzy w rękach dłużej, niż przez jedną kadencję. Koalicja z Polskim Stronnictwem Ludowym (ugrupowaniem, które potrafiłoby dogadać się w jednej chwili z Palestyńczykami i Izraelczykami, trzymając jednocześnie amerykańską flagę w ręku i wykrzykując „Allahu Akbar!” nie dostrzegając przy tym żadnego konfliktu interesów) i znowu spięcie pośladków, nadymanie się i próba utrzymania społecznego poparcia na dłużej.

W 2011 roku nastąpił test. Słaba, momentami karykaturalna opozycja, węsząca bomby w smoleńskim Tupolewie pozwala Platformie wygrać kolejne wybory i cierpliwie czeka na swój moment, a ten długo wyczekiwany moment chyba powoli nastaje. Pijar PiSu znacząco się zmienia. Marketing wskoczył na wyższy szczebel i mamy „kandydata PiS na premiera” (który jest iluzoryczny, ale PR skuteczniejszy niż przekonywanie społeczeństwa, że Putin z Tuskiem to kumple ze szkolnej ławki), do tego dyskusje eksperckie na temat „najważniejszych” społecznych spraw (nic one specjalnego do ogólnej debaty publicznej nie wnoszą, ale są niewątpliwie poważniejsze, niż wystąpienia Pana Macierewicza, który upierał się, że Rosja wypowiedziała nam 10.04.2010 wojnę) i cała ta konstruktywna krytyka rządu zaczyna najzwyczajniej w świecie popłacać, PO spada, a PiS rośnie w siłę.

Donald Tusk wygłasza więc kolejną przemową ku pokrzepieniu serc, problemy społeczne przykrywa odgrzewanymi kotletami (ustawa antyaborcyjna, in vitro)- tematami, które zawsze dominują w programach informacyjnych i publicystycznych – bo kto w takim razie będzie wspominał o debacie eksperckiej PiSu w sprawie rynku pracy, skoro w Sejmie O LUDZKIM ŻYCIU mowa! W kolejnych wyborach zabetonowanie polskiej sceny politycznej znów spowoduje walkę pomiędzy PO i PiSem. Jedni zagłosują na PO, bo PiS sektą powiewa, a drudzy na PiS, bo PO to jakaś nieudolna zgraja kolesi.  Summa summarum upadku SLD, ugrupowanie Donalda Tuska pewnie nie powtórzy, ale przegrana z Jarosławem Kaczyńskim i jego „armią” bolałaby chyba bardziej… a staje się jakby coraz bardziej realna...

"...nie dla muchy nasze mury..."?

Rysunek Andrzeja Mleczki

W poprzednim wpisie obiecałem poznęcać się nad Panią Joanną Muchą. Dołączyć do miliona "samczych kibiców", którzy o sporcie wiedzą wszystko i kpią z porażającej niewiedzy aktualnej Pani Minister. Dołączyć do tych, którzy już samą nominację KOBIETY na stanowisko ministra sportu uważają za jedno wielkie nieporozumienie. Bo co ona może wiedzieć o sporcie? Facet to i owszem! Nawet jeśli jego wzmożona aktywność fizyczna ogranicza się do przysunięcia sobie fotela bliżej telewizora w czasie meczu. Stereotypowe myślenie bierze górę i każda kobieta obejmująca ten resort łatwo nie ma. Co by jednak nie mówić, dzięki temu, inne rządowe roszady pozostały nienależycie poddane pod wątpliwość. Pan Gowin może Pani Musze podziękować...

Nawet najbardziej antyrządowi kibice po kilku dniach od nominacji nie mieli szczególnych powodów, by Panią Joannę krytykować, bo i nie działo się w resorcie specjalnie dużo. Na ustach ludzi był raczej Minister Arłukowicz, Boni i sam Premier Donald Tusk. Bo refundacja leków, bo ACTA, bo emerytury itd.  Do czasu. O Pani Joannie na poważnie głośno zaczęło być od momentu problemów z wydaniem zezwolenia na mecz o Super Puchar Polski i dyskusji na temat ewentualnej premii dla Pana Kaplera. Nie dość, że kibice źli, bo Legia z Wisłą na Narodowym nie zagrała, to jeszcze doszły słuchy, że Pani Minister szuka odpowiedzi na pytanie, kto wybrał tak zwaśnione kluby do meczu o Super Puchar. To akurat mogło być usprawiedliwione faktem, że szef danego resortu nie musi się w pełni na nim znać (od tego jest masa ekspertów i doradców) i cała ta historia mogła fruwać jako dowcipna anegdotka (nie podważając jednocześnie sensowności obejmowania przez Panią Joannę tegoż właśnie ministerstwa).

OK. Drużyny do tego meczu nie są wybierane przez wielkiego brata, ani przez PiS, ani przez PO (co może akurat być dla niektórych polityków zaskakujące) i to już pewnie Pani Mucha wie - zakładając oczywiście, że powyższa sytuacja w ogóle miała miejsce. Kontrakt z Panem Kaplerem? - Nawalił poprzednik, ten od dzikiego kraju, uosobienie całego platfomianego zła - Pan Drzewiecki - kontrakt podpisany pewnie na cmentarzu, porą nocną, na kolanie - można więc wybaczyć. Pani Joannie nic do tego - a co ważne Pani Minister robi  wszystko, by Pan Kapler się na tym niefortunnie spisanym kontrakcie nie wzbogacił. Słusznie, w dobie kryzysu, podwyższania wieku emerytalnego, niepewnego ZUS-u,  rosnących cen... pół miliona premii (nawet jakby Pan Rafał własnymi rękami ten śliczny stadion wybudował) się nie należy! Za duża bieda w społeczeństwie. Jakoś się w takim układzie Pani Asia odkuwa, mając pewnie jako wzór Premiera - pokornie przeprasza, organizuje bieg wokół stadionu - udowadniając jednocześnie, że imprezy sportowe przy Poniatowskiego się odbywają... i obiecuje poprawę oczywiście.

Co więc Pani Minister wybaczyć trudno? Ano chociażby wywiad w radiu RMF FM z Panem Piaseckim i zapewnienie, że ministerstwo prężnie działa również w zakresie pomocy dla III ligi hokeja (która formalnie nie istnieje). Kolejny raz razi niewiedza Pani Minister? Nie. Tak, jak dyrektorem szpitala nie musi być lekarz mający wiedzę z zakresu kardiologii i onkologii jednocześnie, tylko (lub aż) dobry manager, tak szefem ministerstwa sportu nie musi być sportowy omnibus znający nazwiska wszystkich zawodowych sportowców w kraju, ale dobrze zarządzający kierownik. Co uderza, to kolejny, żywy przykład na to, że władza bywa arogancka i bez skrupułów opowiada o swoich domniemanych sukcesach, które nawet w świecie teorii nie mogłaby zostać osiągnięte.

Nie przyłączam się do masowej krytyki nowej Pani Minister, nie wymagam od niej specjalnej wiedzy sportowej, zwłaszcza, że ci najgłośniej śmiejący się z jej błędów, sami mają problem z podstawową wiedzą z zakresu szeroko rozumianego sportu, a już na pewno nie domagam się dymisji jedynie z powodu absurdalnego przekonania, że resort ten jest ściśle powiązany z określoną płcią. Trudno godzić mi się jednak z przerostem formy nad treścią, która jest domeną każdego nowo powoływanego rządu... całej opcji rządzącej, może nawet ogółu klasy politycznej...

...a może nas wszystkich?

"Nie musisz się wyrzekać korzeni, choć czasem ktoś wywleka spod ziemi ich fragment, który chciałbyś zmienić."

Rysunek Andrzeja Mleczki

Od kilku dni mamy w mediach do czynienia z trzema tematami przewodnimi. Pierwszy to siarczyste mrozy, które są ewidentnie wynikiem nieudolnych rządów Donalda Tuska, drugi to zamieszanie wokół ACTA, które zgotował nam nieudolny rząd Donalda Tuska i trzeci "Sprawa Rutkowskiego", w którą póki co bezpośrednio nieudolny rząd Donalda Tuska zamieszany nie jest (a przynajmniej nic o tym jeszcze PiS z Antonim Macierewiczem na czele nie wspomnieli). Wszystkie trzy tematy poruszane są na przystankach, w autobusach, u fryzjera, szewca, kaletnika, na imieninach, urodzinach i rocznicach... Przynajmniej od Smoleńska na chwilę odetchniemy.

Trudno w takim razie w owych kwestiach o nowe przemyślenia i wnioski. Poza wyżej wspomnianymi tematami, w polskich mediach (zwłaszcza w internecie) przebijał się po cichu jeszcze jeden temat. Temat, który w normalnych realiach (tych spokojnych, nieszarganych nowymi newsami ze świata kryminalistyki, prawa i meteorologii) doczekałby się statusu "tematu numer jeden". Mowa o kontrowersyjnej wypowiedzi Pani Marii Czubaszek na temat odpowiedzialnego macierzyństwa i jej rzekomego powodu do dumy z powodu poddania się dwóm zabiegom aborcyjnym. Nie chodzi tu oczywiście o ocenę samej Pani Marii, a ruszenie po raz kolejny ciężkiego tematu jakim jest aborcja.

Nasza prawica i lewica, (a przedstawiając to bardziej obrazowo oba skrzydła naszego Białego Orła) rozpościerają się najbardziej w czasie dyskusji na temat Stanu Wojennego, Unii Europejskiej, Kościoła Katolickiego i jego ingerencji w sprawy Państwa, legalizacji marihuany i trójcy spraw nierozwikłanych, tj.: kara śmierci, aborcja, eutanazja.

Polskie prawo reguluje powyższe kwestie, a "ustawa aborcyjna" nie pozwala na radykalizm w jedną ani w drugą stronę. O dziwo właśnie ten kompromis wywołuje taki szum w środowiskach politycznych. Chociaż w Sejmie nie mamy skrajnej prawicy pokroju LPR to Prawo i Sprawiedliwość w postaci kilku swoich reprezentantów może budować obóz prawicowych radykałów, a lewica? Po mdłej lewicy w postaci SLD, przyszedł czas na lewicę, która swoją lewicowość podkreśla głównie w kwestiach światopoglądowych. Zakłada coraz jaskrawsze szaty w walce z wrogim obozem. Legalizować wszystko, bo wolną wolę mamy daną! i to daną przez Boga, w którego swoją drogą nie wierzymy! Taka lewica mobilizuje prawicę i słyszymy, że Pani Kempa przeciwstawiając się "zepsutej palikociarni" zaczyna patriotyczno-religijną retoryką przekonywać, że każde życie ważne dla boskiego dzieła... każdy Polak cenny dla budowy naszej wspaniałej Ojczyzny, naszego Kraju umęczonego, przelanego krwią naszych przodków. I nie ma, że płód zagrożony, że matka może życiem zapłacić! Nie jej o tym decydować! Rodzić z Bogiem i Ojczyzną na ustach! A, że gwałt? Pff.. oddać można dziecko przecież! Sprężyć się, spiąć pośladki i pokochać, a i może dziecko pomoże ojca zaakceptować pomimo mało fortunnej pierwszej randki...

Dzięki Pani Marii już na początku lutego mamy za sobą dyskusję o aborcji, została jeszcze eutanazja, powrót kwestii kary śmierci (bo wprawdzie debatowaliśmy o niej niedawno, ale to przecież jeszcze 2011 był). Życzmy sobie, by szybko ktoś z pierwszych stron gazet ujawnił, że jest za karą śmierci i eutanazją to od połowy roku będziemy żyć już tylko Smoleńskiem.

Jak się jednak ostatnio okazuje nie tylko skrajne poglądy są gwarancją rozgłosu. Bowiem ŚP. Szymborską można nazwać Wisłocką, przepraszając za "wpadkę" opowiedzieć infantylny wierszyk i bach! Przypominamy sobie o Posłance Nowickiej. Dzięki "Pozytywizmowi" o Panu Napieralskim, dzięki "inteligentnym" żartom o Pośle Suskim... I choćby maski nasi wybrańcy założyli to 460 Anonymousów w naszym Sejmie nie będzie!

"To nic nie świadczy, to o niczym nie znaczy..."

Rysunek Andezeja Mleczki

Cała Polska może już solidarnie odetchnąć. Wybory 2011 dobiegły końca. Ulice zostaną sprzątnięte z kampanijnych plakatów, ulotek, bilbordów, a społeczeństwo, choć już nieprzytulane przez polityka, nieotarte przezeń z łez, nienakarmione, poczuje ulgę, jak po wyjściu z naszego domu nudnych gości. Wielu mając poczucie emocjonalnego zgwałcenia, wróci do rzeczywistości pozbawionej nadziei...

Trudno mówić o wspólnych emocjach wywołanych samymi wynikami. Jedni bowiem, uniwersalnym, krótkim, pięcioliterowym słowem (tak polskim, że wypowiadane, wydaje się mieć na przemian czerwono-białe litery, a pasującym zarazem do każdego negatywnego, pozytywnego, obojętnego, normalnego, anormalnego, zaskakującego, przewidywalnego- zjawiska) wyrazili głośno swoją reakcję, okraszając to grymasem charakterystycznym dla surowego recenzenta. Reszta, (bardziej subtelna w dobieraniu słownictwa) sceptycznie komentowała: "była bida, jest bida i bedzie (sic!) bida". Kolejna grupa (tych najmocniej zaangażowanych politycznie) z potem na czole, z zaciśniętymi kciukami kibicowała "swoim", tak jakby od tego miało zależeć czy się jutro obudzą...

Ale czy przecieraliśmy oczy ze zdziwienia? Raczej nie. Jeśli jedyną opcją, mogącą wygrać z partią Donalda Tuska, była sekta lubująca się w emocjonalnym przekazie (który dla wielu Polaków jest zbyt czytelny i lawirujący na granicy moralności) to zwycięzca wydawał się mało zaskakujący. Frekwencja? Nie od dziś wiemy, że połowa z nas, ma los kraju w głębokim poważaniu, ewentualnie stoi wysoko ponad tym wszystkim, patrzy na Państwo z góry i nie zamierza schylać się do urny - bo szkoda zachodu, czasu i kręgosłupa. Co mogło zdziwić? Fatalny wynik lewicy (a przecież Pan Grzesiek się tak starał!) i zaskakujące duże poparcie dla Janusza Palikota. Utwierdziliśmy się bowiem w przekonaniu, ilu mamy przebieranych katolików - i to w kraju Karola Wojtyły! Błogosławionego Jana Pawła II! Ileż to zepsucia w narodzie, ileż zachodniego (już nawet nieperfumowanego) szamba! 10% głosujących?! 10% lewactwa, pedalstwa i masonerii?!  Dokąd zmierzasz Polsko?!

Jeśli Drogi Czytelniku masz wrażenie, że powyższe znaki są jakieś wilgotne od sarkazmu, to masz rację. Bo myślę, że jeśli nawet Pan Janusz wprowadził kilku clownów, cyrkowców, (którzy zresztą i tak już bardziej nie zhańbią urzędu Posła, niż zrobili to ich poprzednicy) to mam poczucie satysfakcji, że idea samego Sejmu RP zostanie dopełniona - mam tu na myśli pluralizm i otwarcie dyskusji na większą liczbę frontów. Scena polityczna nie będzie zdominowana przez prawicę, lekko sfeminizowana, a jak będzie wyglądało to wszystko w praktyce - zobaczymy. Jeśli swojego czasu Andrzej Lepper wprowadził do Sejmu swoich kolegów, dlaczego nie mógłby tego zrobić Pan Janusz? Zwłaszcza, że konkretów więcej, populizmu mniej, a i program momentami "trzeźwy".

Mamy sportowców, aktorów, tych znających się na wszystkim (np. Pan Tomaszewski), kilku katolickich talibów, lewicowych ultra liberałów, kilkudziesięciu inteligentów, kilkudziesięciu ludzi mających inne zalety i... AGENTA TOMKA - co by nikt się bezpieczny nie czuł!

Fakt faktem PO wygrało. Czekają nas więc kolejne 4 lata tej samej nudnej stabilności koalicyjnej. Znowu Pan Waldemar się nie wychyli, Pan Donald spróbuje się ludowcom bardzo nie narażać i jakoś to będzie. Jak coś nie wyjdzie to się przeprosi i powie, że za PiS-u byłoby gorzej. Oby nam tylko Polski całej nie wyprzedali i niemieckiego nie uczyli! AMEN!

PS. Jeden z najznamienitszych polskich jasnowidzów, przed samymi wyborami przewidział katastrofę - wg niego kraj nasz upaść zamierza na przełomie października i listopada - a tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Miej więc litość Platformo!

        

PS 2. Panie Jarosławie. Polska Pana potrzebuje! Niech Pan nie rezygnuje!
- to tak, żeby mógł się Pan na coś powołać, gdy zarzucą Panu niekonsekwencję w związku z obietnicą ustąpienia ze stanowiska Prezesa partii...

"Nie pytaj o przyszłość, bo nawet jutro jest czymś, co niknie w dali..."

Rysunek Andrzeja Mleczki

Do wyborów parlamentarnych został już niecały miesiąc, warto byłoby przyjrzeć się partiom walczącym w tym roku o poselskie mandaty. Ograniczając się do medium, które ja dawno pozwoliłem sobie zepchnąć do miana podrzędnego (TV), możemy bez dłuższego namysłu dojść do wniosku, że swój udział zgłosiło tylko sześć komitetów wyborczych: PO, PiS, SLD, PSL, Ruch Palikota i PJN.

Problem nie byłby zbyt trapiący, gdyby nie fakt, że nawet średnio rozgarnięty wyborca, który swoją empiryczną wiedzę na temat obecnej polityki, czerpie jedynie z "Wiadomości" na TVP1, powinien wiedzieć o tych partiach dosyć dużo. Na tyle, by nie musieć katować się kolejnymi debatami Tusk vs Kaczyński, Napieralski vs Pawlak, Palikot vs Poncyliusz. Chyba, że traktujemy powyższe show w kategorii rozrywki. To i owszem. Kilkanaście dni temu szefowie „Telewizji Publicznej” obserwując uważnie poczynania konkurencyjnego TVN-u, zdecydowali się zorganizować debatę, która będzie o tyle rzetelniejsza od tej „prywatnych konkurentów”, że wystąpi w niej reprezentant Prawa i Sprawiedliwości. Przewaga Telewizji Publicznej nad TVN-em w tej kwestii wynika z faktu, że mają mniejszego „minusa” w relacjach z Panem Prezesem.

„Dzisiejsze” debaty starają się być o tyle bardziej merytoryczne, że nie staje już naprzeciw siebie szef partii X z szefem partii Y, wymieniając się z nim pseudo-eksperckimi wywodami na temat wszystkich resortów. „Dziś” mamy debatę (np. gospodarczą), w której bierze udział „fachowiec” danej partii stając naprzeciw „fachowca” drugiej itd.

Pierwsza debata mająca tenże charakter, nie spełniła jednak pokładanych w niej nadziei. Nie mogłem bowiem uciec od wrażenia, że „fighterzy” ociekając tanią demagogią, sami w duchu śmieją się ze swoich haseł. I jak tu traktować te debaty poważnie? W których dany kandydat zdając sobie sprawę z sytuacji finansowej państwa, obiecuje, obiecuje i obiecuje…

Po skończeniu „pojedynku” stajemy przed dylematem, kto wypadł najlepiej, komu można zaufać jeszcze raz? (bo każde z tych ugrupowań już u władzy było). Co jeśli żaden? Zostaje brak udziału w wyborach, bo o reszcie komitetów nie wiemy nic! Media, tak często nagłaśniające problem zabetonowanej polskiej sceny politycznej polaryzują ją jeszcze bardziej. Od lat z teoretycznie systemu wielopartyjnego stworzyliśmy sobie dwupartyjny, a nieformalnie możemy po cichu mówić o jednopartyjnym (jeśli Pan Jarosław nadal będzie grał Smoleńskiem, a Pan Napieralski dziećmi i ładnym, grzecznym, chłopięcym uśmiechem).

Gdzie reszta? Przedziera się nieśmiało w Internecie. Co z tego? Kiedy my, staramy się ich znaleźć równie ochoczo, jak oni starają się być odnalezieni. Znów połowa z nas wybory zlekceważy, bo "przecież bez sensu, złodzieje wszyscy”, a reszta wyborców zagłosuje wybierając mniejsze zło z propozycji PO, PiS, SLD, PSL, kierując się atrakcyjnością bilbordów.

I znów, przez kolejne cztery lata spotykając dziennikarza pytającego nas o nasze zadowolenie z obecnego układu parlamentarnego – skrzywimy się, powiemy, że nas to nie interesuje, ale bardzo źle jest, że w ogóle masakra, i że wyjeżdżać trzeba, że kradną tylko no i że masakra. Na pytanie, co trzeba więc zmienić – odpowiemy stanowczym i zdecydowanym głosem:

 „WSZYSTKO!”.

"Wszystko i nic ulegnie zmianie. Zmieni się wszystko i nic"

Rysunek Andrzeja Mleczki

Choć do wyborów parlamentarnych jeszcze trochę czasu mamy, to już dziś można odczuć, że zbliżają się one wielkimi krokami. Nie tylko ze względu na to, że od miesięcy słyszymy o pomysłach partii rządzącej, by zorganizować dwudniowe głosowanie, co ich zdaniem poprawiłoby frekwencję (jeśli byłaby to prawdziwa przesłanka tej partii, by tego pomysłu bronić – to gratuluję optymizmu). Nie tylko ze względu na to, że mieliśmy do czynienia z kilkoma transferami (które rzecz jasna najczęściej mają miejsce przed samymi wyborami). Głównie jednak ze względu na to, że główna partia opozycyjna zaczęła realną kampanię wyborczą jeszcze przed jej formalnym rozpoczęciem. Można oczywiście tłumaczyć ugrupowanie Jarosława Kaczyńskiego tym, że oni, jako ludzie, którym los kraju leży najbardziej na sercu, nie mogą dłużej czekać. Bezczynnie patrzeć jak kraj wyprzedawany zostaje, a Polakom poprzez wysokie podatki, cenę benzyny, prądu i gazu zostają zabierane ostatnie złotówki (których Polacy mogli dorobić się w "marcepanowych czasach" 2005-2007). Czas, więc na uświadamianie narodu. Uświadamianie, że jest źle. Problemem okazują się jednak równolegle przeprowadzane badania nastrojów społecznych, które nijak mają się do ocen PiSu i ich ostatnich spotów „informacyjnych”.

Ze wstępnych wyników Diagnoz Społecznych 2011 wynika, że ok. 80% obywateli Rzeczypospolitej Polskiej jest zadowolonych z minionego roku. Pomimo wzrostu cen i bezrobocia. Również i dla mnie wyniki te okazują się być zaskakujące, ale… 

„Zadowoleni z minionego roku” -  stwierdzenie na odległość bije swoją nieskonkretyzowaną strukturą. Część Polaków (a domniemam, że większość) udzielając tejże odpowiedzi nie do końca mogła mieć przecież na myśli zadowolenie z obecnych rządów, ale na przykład radość z pojawienia się w roku 2010 nowego potomka w rodzinie. Z drugiej strony wygląda na to, że rząd nie nabroił przez ten czas tak bardzo, by zewsząd powiewało chłodnym pesymizmem (wdzierającym się do wszelakich sfer życia społecznego) i wywoływało nieopisaną tęsknotę za czasami, gdy Premierem był Pan Jarosław Kaczyński. Jak tu teraz tym naiwnym Polakom wmówić, że jest naprawdę źle? Że przygnębieni, na skraju wytrzymałości nerwowej, uwięzieni w psychozie depresyjno-maniakalnej aktorzy z pisowskich spotów są jednymi z nas? 

Wykorzystywanie ludzkich emocji i przypisywanie narodowi określonych odczuć i odruchów w atmosferze katastrofy smoleńskiej nie do końca się sprawdziło. Bowiem okazało się, że albo Polacy są pozbawieni podstawowych uczuć, a słowo „empatia” kojarzy im się z jakąś śmiertelną chorobą, albo po prostu „czerwona lampka bezpieczeństwa” ostrzegająca przed próbą manipulacji zapaliła im się dostatecznie wcześnie, bo Pan Jarosław Prezydentem nie został, a słupki poparcia PiS lecą na łeb na szyję (nawet te niesfałszowane). Co teraz?

Kampania „informacyjna” Prawa i Sprawiedliwości informująca Polaków, że za rządów PO żyje się źle, a Premierowi Tuskowi należy „podziękować” miała mieć już subtelniejszy charakter, niż te wcześniejsze, które swym patosem przerastały amerykańskie, wojenne produkcje filmowe. Nawet człowiek zaczyna lubić tych rodaków skarżących się na swój los. Ba! Utożsamia się z nimi, ale do czasu. Do momentu, gdy znów w niezłym medialnym „projekcie”  pojawia się na koniec logo PiS i Pan Jarosław.[Nawet w Muminkach Buka nie pojawiała się w każdym odcinku!]

O ile widząc rosnące ceny (co naiwnie tłumaczę kryzysem), wysokie bezrobocie i głosy opozycji - mogę przyjąćdo wiadomości, że mamy „nieudolny rząd”, o tyle z jeszcze iększym strachem patrzę na alternatywę dla tego rządu. Pan Kurski, Pani Kempa, Pan Ziobro, Pan Kuchciński, Pan Błaszczak, Pani Sobecka, Pani Kruk, Pani Rokita, Pan Mularczyk…no i Prezes nieszczęsny…

Największą katastrofą dzisiejszej polskiej polityki nie jest bowiem to, że PO jest partią rządzącą, ale to, że realny dwupartyjny system, z którym mamy do czynienia od 2005 roku wymusza na nas to, by jedyną „szansę” widzieć w PiSie. W ugrupowaniu, któremu bliżej jest do miana „sekty”, niż do miana "partii". Obozowi, któremu trudno zakończyć interesowny flirt z o. Tadeuszem Rydzykiem (żyjącym w państwie totalitarnym), któremu trudno wzbić się ponad podziały w Parlamencie Europejskim w imię interesu Polski, dla którego totalna krytyka Tuska, wykorzystywanie uczuć religijnych, granie na ludzkich emocjach, populizm, patriotyzm mylony z nacjonalizmem, niechęć do Rosjan i Niemców stają się jedynymi metodami na egzystencję w polskiej polityce. Sytuacja bez wyjścia? W kraju, w którym tylko połowa obywateli uprawnionych do głosowania bierze w nim czynny udział, a całe 100% zastrzega sobie prawo do bezrefleksyjnej krytyki i inwektyw typu „politycy to złodzieje”, w kraju, w którym ponad połowa obywateli nie do końca zdaje sobie sprawę z roli jaką pełnią poszczególni urzędnicy państwowi i gdzie wreszcie nadal zwykły polityczny image i demagogia może przekonać do oddania głosu na danego polityka – możliwe. 

Politycy mają rację – czas na zmiany. Nie chodzi tu raczej o zmiany premiera Tuska na premiera Kaczyńskiego, posła Nowaka na posła Kowalskiego. Czas na to, by społeczeństwo obywatelskie było bardziej świadome i aktywne, bo to pociągnie za sobą dalsze zmiany.

 „Tacy poeci jaka jest publiczność”