Małe wojny w dużym pokoju

rysunek sponsorowany przez producentów krzeseł, foteli i LED-owych telewizorów

Trudno oprzeć się wrażeniu, że nasza świadomość narodowa polega przede wszystkim na przekonaniu, iż w obrębie naszej szerokości geograficznej szczęście jednostki niesie za sobą szereg skutków ubocznych odbijających się na samopoczuciu ogółu społeczeństwa. Świadomość ta świadczy nie tylko o dojrzałości, ale również o roztropności w codziennym postępowaniu, dostosowaniu się do obowiązujących społecznych standardów, których złamanie karane jest dziś szybko - zwłaszcza w dobie szerokopasmowego Internetu.

             

Niczego odkrywczego nie ma w stwierdzeniu, że sukces naszego rodaka jakoś diabelsko boli, uwiera, niekomfortowo czujemy się z myślą, że to jemu się udało - nie nam (przy czym określenie "udać się" jest tu użyte nie bez znaczenia - ponieważ on nie osiągnął tego rzecz jasna własną pracą, talentem, wysiłkiem i wyrzeczeniami - jemu się po prostu UDAŁO). Nasza religijność pomaga nam na  szczęście i w tych trudnych sytuacjach, wierzymy bowiem w to, że odpowiednia ilość wieczornych modlitw spowoduje, że sąsiadowi dobrze prosperująca firma jednak w końcu padnie, a jeszcze długi zostaną - co za tym idzie, łatwiej nam żyć z faktem, że tacy bezradni to w sumie nie jesteśmy i tak naprawdę sukces oraz życiowy los sąsiada, to trochę w naszych rękach (złożonych) leży.

O bezradności nie ma więc mowy, zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z osobami publicznymi. Nawet największy sukces aktora, muzyka, dziennikarza, pisarza, reżysera możemy znieść dzięki kilku epitetom, wyzwiskom skierowanym w jego kierunku za pośrednictwem portalu internetowego. Jakoś nam łatwiej, ulgę czujemy, możemy wstać od komputera z poczuciem dobrze wypełnionego obywatelskiego obowiązku, mając przy tym poczucie łaskawości Juliusza Cezara, bo przecież można było jeszcze bardziej "pocisnąć".

Ta polska wątpliwa życzliwość, choć trochę stereotypowa i rozdmuchana, ma jednak swoje silnie historyczne i empiryczne zakorzenienie. Zdarzają się mimo wszystko chwile w miodnej krainie, w których przestajemy jednoczyć się w bólu, niechęci i nienawiści, a zaczyna łączyć nas sukces osiągany przez polskich sportowców na arenie międzynarodowej. Nie ma tu nawet szczególnego znaczenia, czy wygrywa reprezentacja Polski w sporcie drużynowym (siatkówki, piłki ręcznej, piłki nożnej - legenda głosi, że kiedyś coś wygraliśmy), czy nasz indywidualny reprezentant z orzełkiem na piersi. Nieważne, sukcesy polskich sportowców jakoś dowartościowują nas wszystkich - odzywa się w nas solidarność i tożsamość narodowa z lekkim nawiązaniem do historii - wygrana z Niemcami i Rosjanami smakuje przecież lepiej. Siadamy przed telewizorem i szykujemy się jak do wojny. Sięgamy pamięcią do klęsk poniesionych z naszymi sąsiadami i tym samym zwiększamy rangę wydarzenia - nawet gdy bez tego jest ona duża. Nie wspominam już więc o napięciu i powadze sytuacji, gdy reprezentacja Polski spotyka się z reprezentacją Rosji na Mistrzostwach Europy na Stadionie Narodowym, ale nawet starcie na szczeblu towarzyskiej polsko - rosyjskiej rozgrywki II- ligowych drużyn krykieta (zakładając, że istnieją - ale swojego czasu nawet "Ministra" Sportu z ilością lig rozgrywkowych danych dyscyplin miała problemy, więc przykład podaje bez większego ciężaru odpowiedzialności za słowa) potrafimy ochrzcić mianem próby rewanżu za rozbiory.

Sport leczy nasze rany, kompleksy i wszelkie dotychczasowe niepowodzenia związane z naszą pozycją polityczno - militarną. Gdy Justyna Kowalczyk zdobywa kolejne punkty w Pucharze Świata nie drżymy, że zarobi więcej niż my przez miesiące pracy. Kiedy Robert Kubica w F1 stawał się coraz bardziej realnym kandydatem do tytułu Mistrza Świata (gdyby tylko kurczę Ferrari jeździł) nie cierpieliśmy na bezsenność, że stanie się bogatszy niż całe drzewo genealogiczne naszej rodziny. Czuliśmy się dumni, że Polska potęgą i wszyscy mogą nam buty czyścić.

Nie wzięli pod uwagę naszych interesów w rozmowach na temat gazociągu północnego? Tak? Dobrze! No to w takim razie Małysz na konkursie w Planicy im pokaże!

Dziś nadarzają się kolejne okazje tych sportowo - patriotycznych uniesień. Zwłaszcza za sprawą Kamila Stocha, którego sukces nie kończy się na zdobyciu olimpijskiego złota. Miło było przecież patrzeć na szachownicę lotniczą na rosyjskim niebie (za sprawą kasku naszego mistrza), a jeszcze z większą satysfakcją słuchać Mazurka Dąbrowskiego na rosyjskiej ziemi. Jest coś jeszcze.

Deklasacja rywali dała bowiem kolejny zastrzyk naszej narodowej dumie, zjednoczyła nas na tyle, że zatwardziały sympatyk PO jest w stanie przybić sobie "piątkę" z wyznawcą teorii zamachu smoleńskiego - bez konsekwencji, że ten drugi po usłyszeniu dźwięku będącego wynikiem przybicia owej "piątki" zmarszczy brwi, zmruży oko i nie zastanowi się czy przypadkiem znów nie "słychać strzałów".

         Powodzenia Panie Kamilu na Dużej Skoczni! Zdobywa Pan nie tylko medale...

Kokokoko Polska spoko?

Rysunek Andrzeja Mleczki

Przez ubiegły miesiąc Świat wydawał się jakiś inny. Wszystko opatrzone było logiem UEFA, biało - czerwone barwy zdobiły samochody, balkony, całe miasta - co więcej, nie kojarzyły nam się już ze smoleńską sektą, a wręcz przeciwnie - z NARODOWĄ JEDNOŚCIĄ. Wreszcie przez miesiąc czuliśmy się zjednoczeni, zapominając o tym, kto z nas jest sympatykiem PiS, a kto PO. Razem byliśmy gorącymi kibicami Roberta Lewandowskiego, Jakuba Błaszczykowskiego i prawie wszyscy Ludovica Obraniaka oraz Damiana Perquiesa. Piękny czas, w którym demonstrowanie barw narodowych nie miało na celu wyścigu, kto tak naprawdę jest najprawdziwszym z prawdziwych Polaków z prawdziwego zdarzenia, a oznaczało jedynie (albo aż) zdrowy patriotyzm, z którym mieliśmy w ostatnim czasie dosyć poważny problem.

Sen się skończył.  Choć jego koszty ekonomiczne były spore i trudno przeliczać imprezę na czysty zysk, to trzeba byłoby być skrajnym pesymistą i ignorantem, by mówić, że całe EURO 2012 nie przyniosło nam żadnych korzyści moralnych. W czasie Mistrzostw nasi reporterzy dzielnie walczyli o choć jedno dobre słowo wypowiedziane z ust obcokrajowca , a wielu z nas z wielką satysfakcją uczyło naszych gości polskich wyrażeń: "Polska jest super", "Polacy są najlepsi", "chcę tu wrócić", "Polki są najpiękniejsze". Nierzadko musieliśmy ciągnąć naszych zachodnich przyjaciół za język, by powiedzieli, że jesteśmy najfajniejszym narodem. Końcem końców wyczekiwane przez nas słowa w końcu padały. Relatywnie łatwym zadaniem dla producenta stało się więc zmontowanie materiału telewizyjnego, w którym to nasi goście wypowiadają się o nas w samych superlatywach. Potrzebowaliśmy tego. W erze ciągłego poczucia niedowartościowania, kilogramów kompleksów i uprzedzeń do samych siebie, każde dobre słowo wypowiedziane na nasz temat z ust Niemca, Francuza, czy Włocha, działało na nas niezwykle leczniczo. Przy okazji stacji BBC oraz Cambellowi zrobiliśmy trochę na złość.

Co w takim razie z naszym spojrzeniem na całe to wielkie wydarzenie, którego byliśmy poniekąd organizatorem? Można powiedzieć, że igrzyska rzeczywiście przyćmiły brak chleba i choć wydaje się to próżne, że tak łatwo dajemy się uszczęśliwiać, to ja osobiście nie czuję się oszukany i emocjonalnie zgwałcony. Czułem, że pomimo wielu niedogodności z którymi borykamy się w naszym kraju na co dzień, mogliśmy przez chwile myśleć, że całe nasze życie i tak kręci się wokół piłki TANGO12.  

Z pewnością dla wielu miłym akcentem było szczere zadowolenie przyjezdnych, ale urocze było również to, że niemal każdy stał się na chwilę znawcą piłki. Sam gardząc (zwłaszcza tak tanim) szowinizmem nie zacznę żartować, ileż to kobiet w czerwcu dowiedziało się na czym polega spalony i dlaczego do stu tysięcy odkręconych tymbarków dwóch piłkarzy na boisku nosi rękawiczki, ale trudno mi jednak przy tym wszystkim ukryć satysfakcję, że na temat formy Wasilewskiego, potencjału Boenischa można było porozmawiać z fryzjerką lub osiedlową krawcową. Pomimo tego, że bardziej karykaturalnie wyglądało już krytykowanie selekcjonera Reprezentacji przez tych, którzy zasady gry opanowali niedawno, to mimo wszystko cała ta atmosfera malowała pozytywny obraz naszego społecznego uniesienia.

           

Polska zakończyła EURO po trzech meczach (jak to ostatnio na dużych imprezach bywa), ale w przeciwieństwie do naszych ostatnich występów, to po ostatnim gwizdku poza uzasadnionym rozczarowaniem pozostała duma. Drużyna zajmująca 62. miejsce w rankingu FIFA grała jak równy z równym z reprezentacjami, które mieszczą się w pierwszej dwudziestce. Żal i zawód był, ale obyło się bez wstydu - sportowego jak i organizacyjnego. Podnieśmy więc dumnie głowy, a już za 4 lata...

       

...Grzegorz Lato jako nowy-stary prezes PZPN obieca nam, że nasze Orły zawalczą o najwyższe cele! Gdy Polska osiągnie sukces, Jego Ekscelencja może obiecać, że pozostanie na stanowisku PZPN na dłużej, a w razie klęski, głęboko rozważy ewentualną hipotezę zastanowienia się nad możliwością rozpatrzenia własnego wniosku o ewentualnej, choć nienatychmiastowej dymisji.  

"Wojny o pokój ochrzczone sakramentem..."

Rysunek Andrzeja Mleczki

Pozostał miesiąc. W rytmach pieśni "koko koko..." poznaliśmy szeroki skład naszej reprezentacji i? No właśnie. Niniejszym nastał najlepszy czas dla polskiej, niemal 40 milionowej rzeszy recenzentów, którzy wytkną błędy i zapowiedzą kompromitację naszej reprezentacji. Wypomną, że tego brać nie należało, a że niepowołanie tamtego jest skandalem.

Warto może spojrzeć na to z jakąś dawką optymizmu. Przypuszczam bowiem, że pierwsza jedenastka naszej reprezentacji w sporej części zgodzi się z gustem narodu. Lewandowski, Błaszczykowski, Obraniak, Piszczek, Szczęsny - to przecież piłkarze bez których trudno wyobrazić sobie nasz pierwszy skład. Mało tego, ci wyżej wymienieni, mogliby z powodzeniem grać w silniejszych reprezentacjach. Należałoby może chociaż raz, zwłaszcza gdy jesteśmy gospodarzami, cieszyć się z ekipy, która posiadamy i wierzyć, że wyjście z grupy będzie przysłowiowym spacerkiem.

Co do samej organizacji imprezy, to nie sprawdziły się też czarne scenariusze, że "zabiorą nam Euro". Planu do końca nie zrealizowaliśmy, ale widmo totalnej kompromitacji jest niewielkie. Postarajmy się więc, żeby te mistrzostwa były dobrze zapamiętane przez naszych gości. Nie chodzi tu o tanie lizusostwo, sztuczną "pozerkę", malowanie Polski w innych barwach, niż się ona nam samym jawi. Nie wyobrażam sobie jednak w czasie "święta międzynarodowego" protestów, przemarszów środowisk Radia Maryja, czczenia na ulicach miesięcznicy katastrofy smoleńskiej i innych polskich zwyczajów. Miesiąc życia w realiach nakazywanych przez UEFA nie wiąże się z zabieraniem nam suwerenności, zamachem stanu, czy "oddaniem Polski w ręce obcych". Czujmy się gospodarzami i jak gospodarze się zachowujmy. Niewywlekanie rodzinnych brudów na wierzch przy gościach, gdy ci przychodzą do nas z krótką wizytą, nie świadczy o zakłamaniu, a zwykłej kulturze i dojrzałości.

Nie da się ukryć, że czas na spokój jest trudny. Antyrządowe nastroje nasilają się z każdym dniem - poniekąd słusznie, poniekąd wywołane są propagandą największej partii opozycyjnej, która bazuje na społecznych nastrojach. Mam jednak nadzieję, że największy piłkarski kibic Jarosław Kaczyński 12 czerwca nie będzie wymachiwał flagą "DALEJ ORŁY! POMŚCIJMY SMOLEŃSK" podburzając tłum do antyrosyjskich haseł. "Obrońcy TV TRWAM" na chwilę wyłączą radia, a włączą myślenie, a strajkujący przeciw wysokim cenom benzyny dojdą do wniosku, że nasi goście nie będą nam z litości przynosić w kanistrach swojej - tańszej.

Przez miesiąc zapomnijmy o wewnętrznych sporach, polityce, Smoleńsku i multipleksie. To nie filozofia igrzysk, które mają przyćmić krzyki o brak chleba, ale normalność w kraju chcącym być poważnie traktowanym na arenie międzynarodowej.

"...nie dla muchy nasze mury..."?

Rysunek Andrzeja Mleczki

W poprzednim wpisie obiecałem poznęcać się nad Panią Joanną Muchą. Dołączyć do miliona "samczych kibiców", którzy o sporcie wiedzą wszystko i kpią z porażającej niewiedzy aktualnej Pani Minister. Dołączyć do tych, którzy już samą nominację KOBIETY na stanowisko ministra sportu uważają za jedno wielkie nieporozumienie. Bo co ona może wiedzieć o sporcie? Facet to i owszem! Nawet jeśli jego wzmożona aktywność fizyczna ogranicza się do przysunięcia sobie fotela bliżej telewizora w czasie meczu. Stereotypowe myślenie bierze górę i każda kobieta obejmująca ten resort łatwo nie ma. Co by jednak nie mówić, dzięki temu, inne rządowe roszady pozostały nienależycie poddane pod wątpliwość. Pan Gowin może Pani Musze podziękować...

Nawet najbardziej antyrządowi kibice po kilku dniach od nominacji nie mieli szczególnych powodów, by Panią Joannę krytykować, bo i nie działo się w resorcie specjalnie dużo. Na ustach ludzi był raczej Minister Arłukowicz, Boni i sam Premier Donald Tusk. Bo refundacja leków, bo ACTA, bo emerytury itd.  Do czasu. O Pani Joannie na poważnie głośno zaczęło być od momentu problemów z wydaniem zezwolenia na mecz o Super Puchar Polski i dyskusji na temat ewentualnej premii dla Pana Kaplera. Nie dość, że kibice źli, bo Legia z Wisłą na Narodowym nie zagrała, to jeszcze doszły słuchy, że Pani Minister szuka odpowiedzi na pytanie, kto wybrał tak zwaśnione kluby do meczu o Super Puchar. To akurat mogło być usprawiedliwione faktem, że szef danego resortu nie musi się w pełni na nim znać (od tego jest masa ekspertów i doradców) i cała ta historia mogła fruwać jako dowcipna anegdotka (nie podważając jednocześnie sensowności obejmowania przez Panią Joannę tegoż właśnie ministerstwa).

OK. Drużyny do tego meczu nie są wybierane przez wielkiego brata, ani przez PiS, ani przez PO (co może akurat być dla niektórych polityków zaskakujące) i to już pewnie Pani Mucha wie - zakładając oczywiście, że powyższa sytuacja w ogóle miała miejsce. Kontrakt z Panem Kaplerem? - Nawalił poprzednik, ten od dzikiego kraju, uosobienie całego platfomianego zła - Pan Drzewiecki - kontrakt podpisany pewnie na cmentarzu, porą nocną, na kolanie - można więc wybaczyć. Pani Joannie nic do tego - a co ważne Pani Minister robi  wszystko, by Pan Kapler się na tym niefortunnie spisanym kontrakcie nie wzbogacił. Słusznie, w dobie kryzysu, podwyższania wieku emerytalnego, niepewnego ZUS-u,  rosnących cen... pół miliona premii (nawet jakby Pan Rafał własnymi rękami ten śliczny stadion wybudował) się nie należy! Za duża bieda w społeczeństwie. Jakoś się w takim układzie Pani Asia odkuwa, mając pewnie jako wzór Premiera - pokornie przeprasza, organizuje bieg wokół stadionu - udowadniając jednocześnie, że imprezy sportowe przy Poniatowskiego się odbywają... i obiecuje poprawę oczywiście.

Co więc Pani Minister wybaczyć trudno? Ano chociażby wywiad w radiu RMF FM z Panem Piaseckim i zapewnienie, że ministerstwo prężnie działa również w zakresie pomocy dla III ligi hokeja (która formalnie nie istnieje). Kolejny raz razi niewiedza Pani Minister? Nie. Tak, jak dyrektorem szpitala nie musi być lekarz mający wiedzę z zakresu kardiologii i onkologii jednocześnie, tylko (lub aż) dobry manager, tak szefem ministerstwa sportu nie musi być sportowy omnibus znający nazwiska wszystkich zawodowych sportowców w kraju, ale dobrze zarządzający kierownik. Co uderza, to kolejny, żywy przykład na to, że władza bywa arogancka i bez skrupułów opowiada o swoich domniemanych sukcesach, które nawet w świecie teorii nie mogłaby zostać osiągnięte.

Nie przyłączam się do masowej krytyki nowej Pani Minister, nie wymagam od niej specjalnej wiedzy sportowej, zwłaszcza, że ci najgłośniej śmiejący się z jej błędów, sami mają problem z podstawową wiedzą z zakresu szeroko rozumianego sportu, a już na pewno nie domagam się dymisji jedynie z powodu absurdalnego przekonania, że resort ten jest ściśle powiązany z określoną płcią. Trudno godzić mi się jednak z przerostem formy nad treścią, która jest domeną każdego nowo powoływanego rządu... całej opcji rządzącej, może nawet ogółu klasy politycznej...

...a może nas wszystkich?

No ale ze mną się nie napijesz?

http://gedzior84.wordpress.com/komiksy/

Czy przy okazji dyscyplinarnego wyłączenia z kadry Reprezentacji Polski- Sławomira Peszki i Macieja Iwańskiego, zamierzam wylać swój kubeł pomyj na polskich piłkarzy? Powinienem metaforycznie kopać leżących i włączyć się do okrzyków:„patałachy, w dodatku skończone pijaki!”? Kusząca propozycja, ale wpis byłby niepoważnie krótki.

Pisząc kiedyś o polskich kibicach, siedzących przed telewizorem, z cwaniackim wyrazem twarzy i błyskiem w oku, potrafiących ocenić każdą sytuację na boisku, wytykając boiskowe błędy tym, którzy śmią nazywać się profesjonalistami, zapomniałem o ważnym elemencie stereotypowego „prawdziwego (telewizyjnego) kibica”. Otóż, z pewnością krzywdząca karykatura, tegoż kibica przedstawiana jest w sposób następujący:  osobnik najczęściej płci męskiej, w przepoconym białym podkoszulku (bez rękawków), siedzącym  na fotelu ok. 2 m. od TV z dolnymi kończynami rozłożonymi na dowolnym meblu (znajdującym się w pobliżu), kurczowo trzymający puszkę/butelkę piwa w kończynie (dla odmiany) górnej, porywający się (lub nie- w zależności od stopnia wysportowania) z wspomnianego fotela w gorących/spornych/kontrowersyjnych meczowych sytuacjach. Trzymając się tego stereotypu, okrzyk takiego oto panicza „patałach, pijak” brzmi dość groteskowo. Dlaczego zaczynam od takiego mylnego i stereotypowego wizerunku kibica (zwłaszcza, gdy sam należę do tej grupy, a wyglądam nieco inaczej)? Bo łatwiej mi na takim oto przykładzie przedstawić to, o czym zwykło się mówić – hipokryzja.

Owszem, nie mamy w ostatnich latach większych osiągnięć piłkarskich.

a) Piłkarze mogą być zdeprymowani całą tą sytuacją i mogą pić ze smutku.

b) Drugą możliwością, może być trening alternatywny polegający na wyluzowaniu się (w czym alkohol, może okazać się pomocny).

c) Trzecia możliwość to picie, aby zapomnieć o poprzednim wyniku, by zacząć zapisywać kartę historii od nowa (wódka jako swoista gruba kreska).

d) Czwarta możliwość to zwyczajna pomyłka w sklepie sztabu w trakcie zaopatrzenia drużyny w płyny na czas zgrupowania.

e) Piąta możliwość, to próba podwyższenia sobie trudów treningu (nieraz słyszymy o sportowcach trenujących na większych wysokościach,  gdzie zawartość tlenu w powietrzu jest mniejsza, przez co wydolność organizmu również). Polscy piłkarze wychodzą z założenia: „jeśli po spożyciu sobie jako-tako radzimy, na trzeźwo poradzimy sobie jeszcze lepiej, ale jeszcze nie dziś, dziś sobie jeszcze utrudnimy, ale od jutra Panowie…!”

Możliwości jest wiele, dlatego  nie ma większego sensu ich wszystkich wymieniać. Z tego powodu, wierny kibic (który też często staje się ofiarą krzywdzących stereotypów) powinien ze zrozumieniem podchodzić do innych (zwłaszcza, gdy nie zna powodów, kontekstu, ewentualnie taktyki reprezentacji). Do Euro 2012 jeszcze prawie 2 lata, więc czas na opanowanie treningu mamy - ewentualnie na jego zmianę (czego byłbym większym zwolennikiem). A co mówi Pan Sławomir po decyzji odsunięcia go od zaszczytu reprezentowania kraju? – „jakoś to przeżyję…”, tłumacząc się przy okazji spożyciem zaledwie jednego piwa. Postęp w poczuciu winy wbrew pozorom nastąpił. Bo jeszcze nie tak dawno widzieliśmy przechadzającą się po korytarzach sejmowych [dość niekontrolowanym krokiem] Panią Kruk, która nie dała sobie wmówić, że jest pod wpływem alkoholu, zarazem z dumą oświadczając, iż „umie coś tam, coś tam”.

To co oburza nas wszystkich w kadrze, nie oburza nas już tak bardzo na: naszym osiedlu, naszym mieście, w kraju naszym umęczonym. Bo nawet gdy Polska kiwać się, kołysać, bujać ze Wschodu na Zachód ze „zmęczenia” zacznie, zapytamy retorycznie, niewyraźnie„ale o co chodzi?”. A nikt nie pofatyguje się już nam odpowiedzieć, bo najwyraźniej może nas nie zrozumieć.

O mentalność tu chodzi. Bo szacunek wśród kolegów w gimnazjum zdobywa się ilością wypijanego alkoholu. Najlepszy interes załatwia się przy czymś mocniejszym, a każde spotkanie towarzyskie, biznesowe, może okazać się dziwne, gdy brakuje tego niezbędnego elementu.  Urodziny, imieniny, rocznica, zjazd, wesele, poprawiny, stypa, święta, dzień matki, dzień ojca, dzień dziadka, dzień stryja, dzień zięcia, Nowy rok, Stary rok… Na zdrowie!

-Zaraz, zaraz, Abstynent? Kto?

–No, nie piję

-Haha nie żartuj, nalejcie mu

-Ale…ja naprawdę, nie piję

…zaległa cisza…

11.06.2010 – 11.07.2010

Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej. Źródło radości i konfliktów. Test cierpliwości dla żon, dziewczyn, mam, córek, sióstr, babć, wnuczek (zakładając, że one są mniej zainteresowane oglądaniem czegoś co przez tych zainteresowanych nazywane jest „świętem”). Fakt, faktem od 11. czerwca program telewizyjny TVP się nieco zmienił, co również dla jednych jest tragedią, a dla drugich okazją, by w końcu zapomnieć (choć na chwilę) o swoim dotychczasowym nastawieniu do „telewizji publicznej” i za jej pośrednictwem podziwiać grę tych, którzy na boisku potrafią trochę więcej niż „nasze orły”. Niestety przy tej okazji, robi nam się również i przykro (może nawet bardziej niż Napieralskiemu, gdy dowiedział się o poparciu Cimoszewicza dla prawicowego rywala w wyścigu o tron) kiedy widzimy – jakie reprezentacje jednak okazały się na tyle silne, by  na tym turnieju wystąpić (tj. Honduras, Korea Płn, Nowa Zelandia).

Cóż, patrząc bardziej optymistycznie – może to kolejny ukryty plan "naszych". Po co jechać tak daleko, walczyć o wyjście z grupy w niebezpiecznym RPA jak można dłużej (u siebie- w domu) poćwiczyć na ME 2012? Dlatego m.in przed MŚ Reprezentacja Polski zagrała od razu z najlepszymi – Hiszpanami, by upewnić się, czy musimy jeszcze popracować, coś poprawić w grze do „swoich Mistrzostw”.  Zostaje pewien niedosyt, że drugi plan – a mianowicie: wyegzekwowanie od rywali  ich koszulek – w  celu sprzedania ich na pobliskim rynku, a jednocześnie wsparcia budżetu PZPN – (bo jak wiadomo przed turniejem ilość zjazdów, spotkań i obrad na pewno się zwiększy) nie do końca się powiódł. Ale nie zrażajmy się! Nie wszystko musi nam się zawsze udawać!

Wracając do dzisiejszych wydarzeń - teraz reprezentanci mogą oglądać z ukrycia swoich przyszłych rywali i „rozpracowywać” ich, nie dając okazji rywalom poznać NAS. Taktyczny MEISTERSTŰCK z wykorzystaniem naszego wrodzonego sprytu. Do tego dochodzi oczywiście nabranie sił – bo jak wiadomo te MŚ zmęczą piłkarzy tam występujących – przy czym nasi odpoczną. Niewątpliwie dobrym posunięciem byłoby zrezygnowanie z naszej (jak dobrze wiadomo bardzo wyczerpującej) EKSTRAKLASY aż do ME (jeśli będzie taka konieczność to na dłużej...i dłużej...). Piłkarze występujący w tych elitarnych rozgrywkach jeszcze bardziej odpoczną a znów nie dadzą okazji rywalom na pokazaniu w jakiej są obecnie formie. Mamy czas – więc jeszcze kilka pomysłów na to, jak wzmocnić- już silną – reprezentację na pewno się znajdzie. Teraz oglądamy TAMTYCH, słuchając przy tym "decybelowych możliwości " wuwuzeli.

Trudno o jakieś oceny poziomu całego przedstawienia po tygodniu rozgrywek - więc od wszelkich  swoich komentarzy na temat poziomu i organizacji jeszcze się wstrzymajmy. Przyjdzie na to czas...

Piłka noż... kopana

rysunki.bardzofajny.net

No i nasz narodowy kat Howard Webb kolejny raz rzuca nam kłody pod nogi. Tym razem tylko w jakiś bardziej wysublimowany sposób, którego jeszcze nie zdołaliśmy przejrzeć. Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt nie najlepszych piłkarskich osiągnięć w ok. 40 milionowym kraju, gdzie ponad 30 milionów jest największym ekspertem w każdej dziedzinie? (z głęboko zakorzenionym przekonaniem życiowym – „ja zrobiłbym to lepiej”. Gdzie ok. 20mln gdyby tylko chciała, co roku zdobywałaby „Złotą Piłkę” deklasując dotychczasowych laureatów C. Ronaldo i Messiego (których i tak większość internetowych polskich ekspertów uważa za przeciętnych)? Świat się na nas uwziął! Najlepsze europejskie kluby nie angażują polskich piłkarzy tylko dlatego, że są Polakami. A gdy przez nieuwagę podpiszą z nimi kontrakt sadzają na ławce rezerwowych. NIE PAMIĘTAJĄ 72’?!

Pech reprezentacji towarzyszący nam od lat i odbija się także na stan ligi. Polskie drużyny mimo,iż na „naszym podwórku” udowadniają, że potrafią wygrywać ze swoimi rywalami-są ignorowani. Bezdyskusyjnie winę za to ponoszą władze UEFA, które nie gwarantują naszym mistrzom gry w Lidzie Mistrzów, czy chociażby w Lidze Europejskiej, każąc przechodzić przez wyczerpujące eliminacje- nie zważając na zmęczenie zawodników krajowymi rozgrywkami i prestiżowym Pucharem Polski. FIFA prześcigając się z UEFA w złośliwościach w stosunku do Polski funduje co 2 lata eliminacje do MŚ/ME w grupie śmierci. Skandaliczne posunięcia tych organizacji wspiera klimat, który „dorzuca swoje 3 grosze” do przyczyn polskich niepowodzeń. Długa zima nie pozwala na ciągłość rozgrywek, wymuszając przerwę w meczach, co bez wątpienia podcina skrzydła naszym sportowcom, głodnych gry i kolejnych sukcesów. A alternatywne sposoby ligowców na „rozgrzanie się” nie zawsze się sprawdzają. Kolejnym powodem jest ulokowanie nas przez kogoś w Środku Europy obok złowieszczych Niemiec, uosobienia zła, wieloletniego okupanta, drania, gnidy, łotra, szumowiny, padalca, kraju, który jest naszym prześladowcą, szatanem, ciemiężycielem, oprawcą wykorzystującym swoją przypadkową lepszą sytuację gospodarczą, ew. wzmocnioną w latach 39-45 kosztem Polski, podkradającym nasze największe piłkarskie talenty. Diamenty, które wcześniej, czy później sami byśmy wyszlifowali…Oczywistym celem osłabienia nasi eliminacji z równej walki.

Również efekty daleko idących inwestycji PZPN wspierane budżetem rządu w rozwój młodzieży będą długofalowe, więc nie należy oczekiwać natychmiastowych zmian. Historia nauczyła nas być cierpliwym...więc czekajmy...

Na szczęście mimo tych wszelkich przeszkód 56. pozycja w rankingu FIFA daje nam szanse na długi rozbieg przed skokiem w pierwszą 10.  Dlatego dzielnie walcząc z przeciwnościami losu wierzmy głęboko w sukcesy Polskich piłkarzy. „A już za 4lata…”. W końcu to nasz SPORT NARODOWY!